วามประหลาดใจ ไม่คาดคิดเลยว่ามู่เฉียนซีจะบ้าระห่ำถึงเพียงนี้ และแทบจะไม่เห็นพวกเขาที่เป็นคนของสำนักหลินเยว่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “คุณชายไป๋ พวกเราไปกันเถอะ!”
และคนของสำนักหลินเยว่ก็กล่าวอย่างดุดันว่า “ศิษย์พี่หญิงเกาเฟิ่ง พวกเราไปกันเถอะ! นางคิดว่าทำตัวเย่อหยิ่งที่หอคอยระดับขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตได้แล้ว จะทำตัวเย่อหยิ่งที่หอคอยระดับขั้นปราชญ์แห่งภูตได้ด้วยเหมือนกันเช่นนั้นหรือ? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง จะต้องให้เหล่าศิษย์พี่หญิงให้บทเรียนแก่นางเสียบ้าง”
ไป๋จิ่งเยว่มองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “แม่นางมู่ เจ้ายั่วยุคนของสำนักหลินเยว่อย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้มันจะไม่ดูหุนหันพลันแล่นเกินไปหน่อยหรือ?”
“ไม่มีทางเลือก! ข้ามีความแค้นต่อพวกนาง และข้าก็อยากที่จะกลั่นแกล้งพวกนางที่หอคอยระดับขั้นปราชญ์แห่งภูตด้วย ฉะนั้นต้องดึงดูดให้พวกนางมาติดกับอยู่แล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลังจากที่ประลองมาทั้งวัน มู่เฉียนซีก็อยากที่จะพักผ่อนอยู่ที่ชั้นหนึ่งของหอคอยระดับขั้นปราชญ์แห่งภูตสักวันหนึ่ง ส่วนไป๋จิ่งเยว่ในเวลานี้ก็ได้ไปรออยู่ที่ชั้นเจ็ดแล้ว
คนของสำนักหลินเยว่เหล่านั้นได้ไปฟ้องกับพวกศ
