ื้นฟูได้ดีมากนัก
ส่วนเหตุผลนั้นก็เป็นเพราะ เขาไม่มียาลูกกลอนฟื้นฟูพลังวิญญาณนั่นเอง
หากยึดตามความเร็วในการฟื้นฟูที่เปรียบดั่งหอยทากของเขาแล้ว เกรงว่าต้องรอจนกระทั่งพรุ่งนี้เช้าจึงจะฟื้นฟูได้เต็มที่
ในขณะนั้นเองไป๋จิ่งเยว่ก็ได้เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายชิงเสวียนแล้วกล่าว “พี่ชิงเสวียน ใช้ยาลูกกลอนรักษานี้ฟื้นฟูร่างกายจะเร็วกว่านะ ข้าคิดว่าพี่ชิงเสวียนก็คงอยากจะประลองกับแม่นางมู่แล้วใช่หรือไม่!”
ชิงเสวียนเหลือบมองยาลูกกลอนของไป๋จิ่งเยว่แล้วกล่าว “ข้าไม่มีเงิน!”
มู่เฉียนซีทอดมองไปยังกระบี่ปีศาจชิงเสวียนด้วยความตกตะลึง นางรู้สึกเห็นอกเห็นใจเขาเป็นอย่างยิ่ง แม้กระทั่งยาลูกกลอนรักษาระดับต่ำที่สุดก็ยังไม่ขอรับไว้ เพียงเพราะตัวเองยากจนเกินไป
ไป๋จิ่งเยว่กล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ข้ามอบให้ไม่คิดเงิน คิดเสียว่าเป็นการผูกมิตรก็แล้วกัน พี่ชิงเสวียนไม่ต้องเกรงใจ”
ชิงเสวียนเองที่กลัวว่ามู่เฉียนซีจะไม่รอเขา จึงรับยาลูกกลอนมากินอย่างไม่อิดออกอีก เขากล่าว “ขอบคุณคุณชายจิ่งเยว่มาก”
ทุก ๆ คนล้วนกล่าวในใจ คุณชายจิ่งเยว่ช่างเป็นคนมีคุณธรรมและมีจิตใจเมตตาจริง ๆ ช่างเป็นคนดีโดยแท้!
การประลองของผู้ท้าประลองทั้งสองคนที่กำลัง
