“ขอโทษ ได้! เช่นนั้นข้าต้องขอโทษด้วยก็แล้วกัน” พวกเขากล่าวด้วยเสียงดังกึกก้อง
แต่ละคนยืนอยู่เบื้องหน้ามู่เฉียนซีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ พร้อมทั้งกล่าวกับมู่เฉียนซีอย่างพร้อมเพรียงว่า “ขอโทษ!”
ไป๋จิ่งเยว่กล่าวว่า “แม่นางมู่ สิ่งนี้คงส่งผลกระทบต่ออารมณ์ในการรับประทานอาหารเช้าของเจ้าเสียแล้ว พวกเราเปลี่ยนสถานที่ไปดื่มชากันเถิด!”
มู่เฉียนซีพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวตอบรับ “อืม!”
และทั้งสองคนก็เดินจากไปเช่นนั้น แล้วทิ้งให้ลูกศิษย์ของสำนักหลางซิงที่เสียหน้าต้องจากไปด้วยความอับอาย
ทั้งห้องส่วนตัวมีเพียงพวกเขาแค่สองคนเท่านั้น และชายชราที่แอบอยู่เหล่านั้นก็ต้องจากไปโดยไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากพวกเขาเลย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เมื่อครู่นี้ต้องขอบคุณท่านแล้ว”
“ข้ารู้ดีว่าแม่นางมู่ไม่กลัวพวกเขา แต่ทว่าแม่นางมู่มีพรสวรรค์สูงส่ง เกรงว่ามันอาจจะสร้างปัญหาให้เจ้าได้ เช่นนั้นข้าจึงได้ลงมือไปโดยพลการ” ไป๋จิ่งเยว่กล่าว
วิธีการทำงานของกองกำลังระดับสี่อย่างสำนักหลางซิงและสำนักหลินเยว่นั้นพวกเขานั่นย่อมรู้ดีอยู่แล้ว เหตุผลว่าเพราะเหตุใดลูกศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ของกองกำลังใหญ่ทั้งหลายนั้นเติบโตขึ้นมาได้อย่างปลอดภัยไร้กังวล น
