งทำได้เพียงปล่อยให้คุณชายโม่กระหยิ่มใจต่อไป เพียงแค่ได้พบเจอกับหมอปีศาจที่ทำตัวลึกลับ มันมีอะไรให้น่ายกย่องหนักหนา ข้าไม่เชื่อหรอกว่าหมอปีศาจนั่นจะทำให้คนชะตาขาดมีชีวิตต่อไปได้อีกหลายปี” จูเชว่เบะปากพลางกล่าว
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าพูดอย่างกับเจ้ารู้จักคุณชายโม่อะไรนั่นดีอย่างนั้นแหละ?”
“ซีซี ไม่ใช่ว่าข้าพูดจาใส่สีตีไข่นะ แต่ในใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดที่จูเชว่ไม่รู้จัก แล้วนับประสาอะไรกับโม่ซวนตัวเล็ก ๆ นั่น” หากจูเชว่มีหางละก็ เกรงว่ามันคงชี้ขึ้นฟ้าไปแล้ว
“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าหมอปีศาจคือใคร?” มู่เฉียนซีเอ่ยถาม
“ซีซี เจ้ามันน่าชังเสียจริง! อย่าได้ดูแคลนข้าเชียว หากไม่ใช่เพราะคุณชายโม่ซวนปิดปากเงียบขนาดนั้น ป่านนี้ข้าคงรู้ไปแล้ว การปรากฏตัวของหมอปีศาจนั่นก็แปลกประหลาดไร้ที่มาที่ไป ถึงแม้ข้าจะได้ส่งคนออกไปสืบอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังคงไม่ได้รับข่าวคราวใด ๆ กลับมา!” จูเชว่รู้สึกชังหมอปีศาจที่ทำให้เขาต้องเสียหน้าต่อหน้าซีซีเป็นอย่างยิ่ง
“แต่หากซีซีสนใจละก็ ข้าจะส่งคนไปสืบเรื่องนี้มาให้ได้อย่างแน่นอน ข้ารับรองว่าจะสืบต้นตระกูลสิบแปดรุ่นของเขามาให้จงได้” จูเชว่กล่าวรับรอง
มู่เฉียนซีหน้าถอดสีไปเล็กน้อย นางกล่
