ิษย์ที่รักเองก็มาช่วยรักษาโรคระยะสุดท้ายของข้าด้วยเป็นอย่างไร?” นิรันดร์รอให้มู่เฉียนซีตอบด้วยความหวัง
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “นิรันดร์ เจ้าขายตัวให้ข้ารึ? นี่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าคือของของข้าอยู่แล้ว”
เดิมทีก็เป็นของของนางอยู่แล้ว สิ่งนี้มู่เฉียนซีสามารถกล่าวได้อย่างเต็มปากเต็มคำยิ่งนัก ซึ่งมันก็ทำให้หัวใจของนิรันดร์สั่นไหวไปเล็กน้อย