เบื้องหน้ามู่เฉียนซีอีกครั้ง
“ข้าจะต้องเฝ้าและปกป้องเจ้านายดั่งหยกล้ำค่า ไม่อาจไปไหนซี้ซั้วได้ นายท่านโปรดเห็นใจด้วย”
วาจาของนิรันดร์แฝงไปด้วยการกล่าวโทษ เมื่อมู่เฉียนซีหันกลับไปมองก็พบบุรุษที่เปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์อันน่าเย้ายวนและสง่างามผู้หนึ่ง
มู่เฉียนซีกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าว “นิรันดร์ หากเจ้าอยู่ในดินแดนที่ข้าเคยอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ การเล่นงิ้วของเจ้าคงได้รับรางวัลไปแล้ว”
“เหตุใดศิษย์ที่รักถึงไม่เชื่อในจิตใจของข้าเล่า!” นิรันดร์กล่าวด้วยความเจ็บปวดใจเป็นอย่างยิ่ง ราวกับจิตวิญญาณของนักเล่นงิ้วได้เข้าสิงก็มิปาน
เมื่อได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มมาแล้วหนึ่งคืน มู่เฉียนซีก็ได้เริ่มเขียนบางสิ่งบางอย่างขึ้น
นิรันดร์เหลือบมองดูสิ่งที่มู่เฉียนซีเขียนในบรรทัดแรก จากนั้นเขาก็กล่าวขึ้นด้วยความไม่พอใจในทันที “เรื่องของหวงจิ่วเยี่ยผู้ชายคนนั้นให้เขาจัดการเองก็ได้แล้ว ศิษย์ที่รักจะไปเหนื่อยใจด้วยทำไมกัน?”
“ข้าได้กล่าวไว้แล้วว่าข้าจะรักษาเขาให้หาย”
“หึ! เจ้าหวงจิ่วเยี่ยนี่ช่างโชคหล่นทับแท้ ๆ เพียงแค่ขายตัวเองก็ทำให้ศิษย์ที่รักยอมรักษาโรคที่ยุ่งยากของเขาได้แล้ว หากข้าขายตัวของข้าเช่นกัน เช่นนั้นศ
