ไม่มีปัญหา!” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
นิรันดร์ยิ้มจนแก้มปริ ในที่สุดศิษย์ที่รักก็ยอมใจอ่อนเสียที
ผลปรากฏว่ามู่เฉียนซีกลับกล่าวขึ้นมาว่า “เจ้าอยากให้เสี่ยวหงจูบแทนข้า! หรือให้อู๋ตี้จูบแทนข้าดีล่ะ?”
รอยยิ้มของนิรันดร์พลันเหือดหายไปในทันที แววตาคมปรากฎความน้อยอกน้อยใจขึ้นอย่างชัดเจน
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?”
“สัตว์พันธสัญญาของข้า แน่นอนว่าก็ต้องทำแทนข้าได้อยู่แล้ว เหตุใดจึงจะไม่ได้เล่า! หรือว่าเจ้าต้องการให้พิฆาตวิญญาณหรืออาถิงจูบแทน…”
ครั้นนึกคิดจินตนาการถึงภาพเหล่านั้น มู่เฉียนซีก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่
นิรันดร์ที่ลองจินตนาการดูก็แทบจะแตกสลายไปเสียตรงนั้น เขาไม่อยากพูดคุยในเรื่องนี้อีกแล้ว
เห้อ! ท่านนิรันดร์อย่างเขาคิดจะฉกฉวยโอกาสสักหน่อย แต่กลับยากเสียยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขาเสียอีก ช่างน่าอนาถใจเสียจริง
มู่เฉียนซีกล่าว “นิรันดร์ หากเจ้าเหงาและโดดเดี่ยวมากจริง ๆ ก็ลองไปถามจูเชว่ดูได้ ว่าในเมืองชุ่ยอิ้งแห่งนี้ที่ใดมีหญิงงามมากที่สุด ถึงยามนั้นเจ้าก็สามารถโปรยเสน่ห์ได้อย่างเต็มที่”
“ศิษย์ที่รักพูดถูก ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!” นิรันดร์หายลับไปต่อหน้าต่อตามู่เฉียนซีอย่างรวดเร็ว
ทว่าไม่นานนักเขาก็มาปรากฎตัวอยู่
