ดาบปีศาจของจูเชว่ก็แหวกอากาศลงมา และชายชราชุดดำผู้นั้นก็กรีดร้องอย่างน่าเวทนาว่า “อย่าา!”
เลือดสดสาดพ่นไปทั่ว ดาบปีศาจนองไปด้วยสีโลหิต และชายในชราชุดดำผู้นั้นคงต้องไปทนรับความเสียใจในโลกหน้าเสียแล้ว
ไป๋จิ่งเยว่เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของพวกเขาแล้วกล่าวว่า “แม้ว่าด้วยความสามารถของพวกท่านทั้งสองจะทำให้คนผู้นี้ไม่อาจคุกคามพวกท่านได้ แต่ข้าก็ยังควรที่จะต้องขอโทษท่านทั้งสองอยู่ดี”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “หากคุณชายไป๋ต้องการที่จะขอโทษแล้วละก็ เช่นนั้นก็ควรแสดงน้ำใจบ้างสิ!”
แสดงน้ำใจหรือ?
หากพูดว่าให้มอบหยกซวนหรือมอบสมบัติให้ สิ่งของเหล่านี้มีสิ่งใดที่คุณชายจูเชว่ขาดบ้างเล่า?
เขาไม่สามารถจะนำอะไรออกมาชดเชยได้เลย ซึ่งนั่นก็ทำให้ใบหน้าของไป๋จิ่งเยว่แดงระเรือขึ้นมาเล็กน้อย
“แค่คุณชายไป๋บอกข้าว่าที่นี่คือที่ใด นั่นถือเป็นคำขอโทษแล้ว ดีหรือไม่?” และนี่ก็คือสิ่งที่นางต้องการที่จะรู้มากที่สุดแล้วในเวลานี้
ไป๋จิ่งเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดเลยว่ามันจะง่ายดายถึงเพียงนี้
แม่นางท่านนี้ไม่เพียงแต่มีใบหน้าที่งดงามเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะยังมีจิตใจที่งามถึงเพียงนี้อีกด้วย
ไป๋จิ่งเยว่กล่าวว่า “ที่นี่ก็คือ
