โม่ และมู่เฉียนซีก็กล่าวกับเสี่ยวโม่โม่ว่า “เสี่ยวโม่โม่ เจ้าบินตามทางไปทางทิศใต้เสีย”
เสี่ยวโม่โม่พยักหน้าพลางกล่าวว่า “เจ้าค่ะ! นายท่าน”
จูเชว่หมดสติไป และมู่เฉียนซีก็ได้ยัดสมุนไพรวิญญาณให้เขากินไปมากมาย จนไม่อาจที่จะตายได้
เมื่อจูเชว่ฟื้นขึ้นมาอย่างอ่อนแรง และเมื่อรู้สึกว่าตนเองนั้นยังมีชีวิตอยู่ก็ตื่นเต้นจนอยากที่จะกระโดดขึ้นมาเลยทีเดียว และในเวลานี้เกราะอ่อนบนร่างกายของเขาก็ได้ดูดซับพลังอสุนีบาตไปมากเพียงพอ จนมันดูดีขึ้นมาก
จูเชว่กล่าวว่า “นี่คือเกราะอ่อนก่อนหน้านี้จริง ๆ หรือ?”
นิรันดร์กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “อย่าเพิ่งพูดว่ามีเกาะหรือไม่มีเกาะอะไรเลย เจ้าสวมเสื้อผ้าเสียก่อนจะได้หรือไม่!”
ใช่แล้ว เสื้อผ้าชิ้นอื่นบนร่างกายของจูเชว่ได้ถูดตัดออกจนไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่แกราะอ่อนนี้
ถึงแม้ว่าศิษย์ที่รักจะไม่ได้สนใจ แต่เขาทนเห็นผู้ชายคนหนึ่งมาล่อนจ้อนอยู่ต่อหน้าที่รักขอเขาไม่ได้ หากต้องมีคนล่อนจ้อนก็มีแต่เขาเท่านั้นที่สามารถล่อนจ้อนได้!
ใบหน้าของจูเชว่แดงระเรื่อ เขาก็รีบร้อนหยิบชุดคลุมสีแดงเพลิงออกมาแล้วสวมใส่อย่างรวดเร็ว และความเร็วก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ
จูเชว่กล่าวว่า “ในเวลาเช่นนี้ ความจริง
