เจ็บปวดรวดร้าวจนแทบอยากจะตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป ทว่าจูเชว่กลับค้นพบว่ามู่เฉียนซีไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย
พวกเขากำลังพุ่งทะยานเข้าไปใกล้พื้นที่ที่มีพลังอสุนีบาตแข็งแกร่งมากที่สุด และทั่วทั้งร่างของจูเชว่ใกล้ที่จะแหลกสลายเต็มทีแล้ว มู่เฉียนซีจึงกล่าวขึ้นมาว่า “จูเชว่ เจ้ายังไหวอยู่หรือไม่?”
เส้นเลือดบนมือและบนใบหน้าของจูเชว่กระตุกเต้นอย่างรุนแรง และเขาก็กล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “ซีซีวางใจเถิด ข้าทำได้แน่นอน!”
จูเชว่เร่งติดตามไป แต่ทว่าท้ายที่สุดเขาก็ใกล้ที่จะยืนหยัดเอาไว้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากนั้นก็ได้ดูดซับอสุนีบาตบางส่วนมาจากร่างกายของเขา เพื่อที่ทำให้จูเชว่รู้สึกดีขึ้นมาสักเล็กน้อย
ภายใต้การปกคลุมของอสุนีบาต พวกเขาก็ได้พุ่งทะยานสูงขึ้นไปในอากาศ
ครืนนนน!
สายฟ้าก็ยังคงฟาดผ่ามาอย่างไม่ลดละ จูเชว่รู้สึกได้ว่าทั่วทั้งร่างของเขากำลังจะสลายเต็มทีแล้ว แต่ในสถานการณ์เช่นนี้มู่เฉียนซีกลับเหมือนกำลังฝึกฝนอยู่
สายฟ้านี่ธรรมดามาก มันเทียบกับอัสนีทองของเผ่ามังกรอัสนีเหล่านั้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เสี่ยวโม่โม่ จงออกมา!”
นางหิ้วจูเชว่ไว้ จากนั้นก็ยืนอยู่บนตัวของเสี่ยวโม่
