ทว่ามู่เฉียนซีกลับกล่าว “นักปรุงยาชั้นต่ำอย่างท่านน่ะหรือจะแก้พิษของข้าได้ ไม่มีทาง ยอมแพ้เสียเถอะ!”
ผู้นำเกาะกล่าว “เจ้าข่มขู่ข้าให้มันน้อย ๆ หน่อย ข้าไม่เชื่อคำลวงจากเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าหรอก!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เช่นนั้นก็ลองดู? ข้าจะให้เวลาท่านอีกสักหน่อยก็แล้วกัน”
ผู้นำเกาะรีบนำยาถอนพิษของเขามากินด้วยความรีบร้อน ท่าทางของเขาไม่ต่างอันใดจากคนป่วยหนักแล้วรีบกินยามั่วซั่วแม้แต่น้อย
หลังจากที่เขากินยาถอนพิษเข้าไป ทันใดนั้น “อั่ก!” ผู้นำเกาะก็กระอักเลือดสีดำกองใหญ่ออกมา สีหน้าของเขาซีดเผือดไปในทันที
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก!”
เขาสูดหายใจเข้าออกด้วยความยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง ราวกับถูกกดลงในน้ำและไม่อาจตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำได้
เขาตะคอกออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ช่วยข้าด้วย! ช่วยข้าด้วย…ใครก็ได้มาช่วยข้าเร็วเข้า หากผู้ใดมาช่วยข้า ข้าจะให้ยาลูกกลอนกับคนผู้นั้น เจ้าจะได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ!”
“อ้า อ้า อ้า!”
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นท่าน ผู้นำเกาะร้องขอความช่วยเหลือด้วยท่าทางน่าเวทนาเช่นนี้ ทว่าในยามนี้ก็ไม่มีผู้ใดยินดีที่จะส่งตัวเองไปตาย
คนหนึ่งก็เป็นนักปรุงยาที่มีฝีมือเก่งกาจเสี
