ี่เกาะไม่หวนคืนแห่งนี้ของท่านได้อย่างสบาย ๆ แต่ท่านกลับยั่วโทสะข้า ในฐานะที่เป็นนักปรุงยา ท่านไม่รู้หรือว่าการชิงยาลูกกลอนของนักปรุงยาไปเป็นเรื่องที่อันตรายมาก? และหากเป็นการขโมยยาลูกกลอนของข้าแล้ว นั่นก็ยิ่งเป็นเรื่องอันตรายเข้าไปใหญ่”
“อ้า อ้า อ้า!”
ผู้นำเกาะดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมาน มู่เฉียนซีสั่งให้พวกของอู๋ตี้กลับเข้าไปในมิติ คนผู้นี้ไม่สามารถแผงฤทธิ์เดชอันใดได้อีกแล้ว
ผู้อาวุโสอวี๋กล่าว “ท่านมู่ อย่างไรเสียข้าก็ได้ติดตามเขามาเนิ่นานแล้ว ให้ข้าส่งเขาเป็นครั้งสุดท้ายเป็นอย่างไร?”
“แล้วแต่เจ้า!”
“ขอบคุณท่านมู่มาก!” ผู้อาวุโสอวี๋ฟาดคมดาบลงไปด้วยความรวดเร็ว ภายในชั่วพริบตาศีรษะของผู้นำเกาะก็หล่นลงพื้นในทันที
ท่านผู้นำเกาะผู้นี้ถูกขนานนามว่ามีนิสัยโหดเหี้ยมที่ครองเกาะไม่หวนคืนมาเป็นเวลาหลายสิบปี บัดนี้ได้จบชีวิตลงแล้ว
ผู้อาวุโสอวี๋กล่าวกับมู่เฉียนซี “ท่านมู่ ตอนที่ท่านกำลังต่อสู้กับผู้นำเกาะอยู่นั้น พวกเราก็ได้ปรึกษากันแล้วว่าท่านเหมาะสมที่จะเป็นผู้นำเกาะมากที่สุด ไม่ทราบว่าท่านมู่คิดเห็นว่าอย่างไร?”
“ข้าไม่สนใจตำแหน่งผู้นำเกาะหรอก”
ผู้นำเกาะตกตะลึงไปในทันที จากนั้นเขาจึงจะเอ่ยถาม “แล้วท่า
