ม่ นางเป็นนักปรุงยาไม่ใช่หรอกหรือ?
“ห้องหลอมอาวุธ?” ขณะนั้นเองจูเชว่ก็ได้เดินเข้ามา
“ซีซีจะใช้ห้องหลอมอาวุธไปทำไมกัน?”
“แน่นอนว่าก็ต้องหลอมอาวุธน่ะสิ”
“ละ…หลอมอาวุธ…” จูเชว่จ้องมองมู่เฉียนซีด้วยความตกตะลึง
“ซีซี เจ้าอย่าทำให้ข้าตกใจเช่นนี้สิ!” ทักษะการปรุงยาขั้นเทพของนางก็เกินกว่าจินตนาการแล้ว นี่นางยังเป็นนักหลอมอาวุธอีกหรือ
มู่เฉียนซีโบกมือไปมาแล้วกล่าว “รีบไปเตรียมให้ข้าเถอะ!”
“ขอรับ!”
ข้ารับใช้ผู้นั้นรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเขาได้รู้เรื่องที่สุดยอดเรื่องหนึ่งมาก็มิปาน
ไม่นานนักมู่เฉียนซีก็ได้เข้าไปในห้องหลอมอาวุธ จากนั้นนางก็เริ่มหลอมอาวุธในทันที นางไม่ได้หลอมอาวุธมานานแล้ว ทำให้ติดขัดอยู่เล็กน้อย มู่เฉียนซีจึงค่อย ๆ ทำการหลอมอาวุธไปทีละขั้นทีละตอนอย่างไม่รีบร้อน
ในที่สุดก็สำเร็จ นางได้หลอมเกราะอ่อนที่สามารถสวมแนบติดกับร่างกายออกมาได้หนึ่งชิ้น
ทว่าหากมองภายนอกแล้วมันก็อาจดูธรรมดาไปสักหน่อย
เมื่อจูเชว่พบว่ามู่เฉียนซีกลับออกมาจากห้องหลอมอาวุธแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วกล่าว “ซีซี ข้าอยากเห็นอาวุธวิญญาณที่เจ้าหลอมออกมาจัง”
มู่เฉียนซีจึงนำเกราะที่นางหลอมออกมาแล้ว
