แล้วหรือ? ถึงแม้ข้าจะตายอยู่กลางทะเล แต่ข้าก็คงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพวกท่านมากนัก!”
“ท่านมู่ ข้าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น…”
มู่เฉียนซีกล่าวตัดบทเขาในทันที “อย่าได้กล่าวให้มากความอีกเลย รีบไปเตรียมเรือให้ข้าเร็วเข้า!”
ผู้อาวุโสอวี๋ทราบถึงความสามารถของมู่เฉียนซีเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะไม่ทำตาม เขารีบไปเตรียมเรือที่ดีที่สุดบนเกาะไม่หวนคืนให้มู่เฉียนซีในทันที
เรือลำนี้มีให้พวกเขาสองคนใช้เท่านั้น มู่เฉียนซีได้ให้จูเชว่เป็นคนพายเรือ
เมื่อได้ล่องอยู่ในทะเลมาทั้งวัน มู่เฉียนซีก็ได้พบเจอเกาะแก่งเป็นบางครา นางจึงได้ลากนิรันดร์ที่เกียจคร้านราวกับคนไร้กระดูกออกไปเก็บสมุนไพรวิญญาณด้วยกัน
จูเชว่กล่าวด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง “ซีซี เจ้าบอกว่าพวกเราจะออกจากเกาะนี้ แล้วเราจะออกไปยังไงล่ะ! เจ้ารีบบอกข้ามาเถอะ”
“รอก่อน!” มู่เฉียนซีกล่าวตอบไปเพียงคำเดียวเท่านั้น
“รอ! รออะไรอีกเล่า?” จูเชว่กล่าวด้วยสีหน้าสับสนเล็กน้อย
สามวันให้หลัง เวลาที่มู่เฉียนรั้งรอก็มาถึงแล้ว
จูเชว่กล่าว “ซีซี พายุฝนกำลังมาแล้ว หากเรือลำนี้แตกแล้วเราตกลงไปในทะเล ซีซีจะต้องช่วยข้านะ! ข้ายังหนุ่มทั้งยังรูปงาม ข้ายังไม่ได้ทำ
