เหล่านั้นด้วยความโกรธ
“เหตุใดพวกข้าถึงได้ทำเรื่องเช่นนี้งั้นหรือ? ท่านผู้นำเกาะท่านควรที่จะถามตนเองมากกว่านะ!” ในเวลานี้ ผู้อาวุโสอวี๋ซึ่งเป็นพ่อบ้านและผู้มีความสามารถรองลงมาจากท่านผู้นำเกาะได้ลุกยืนขึ้น
“เป็นเจ้า ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทรยศข้า! เสียแรงที่ข้าไว้ใจเจ้า!”
“ไว้ใจหรือ หลายปีมานี้ข้ากลายเป็นคนรับใช้มาโดยตลอด เช่นนี้ถือว่าไว้ใจหรือ? เมื่อตอนที่เจ้าอารมณ์ดีก็ตอบแทนด้วยยาลูกกลอนขยะที่เจ้ากลั่นออกมาได้ พออารมณ์เสียก็ทุบตีด่าทอข้า! พวกเราหลายคนทนเจ้ามานานมากแล้ว” ท่านผู้อาวุโสหยุกล่าวอย่างเย็นชา
“จะ…เจ้ากล้าได้อย่างไร?”
“มันไม่ถูกต้อง ถึงแม้ว่าจะเป็นเจ้า แต่ก็ไม่อาจมีผู้สมรู้ร่วมคิดมาจัดการเขามากมายถึงเพียงนี้ได้! หากว่าไม่มีข้าอยู่ แล้วผู้ใดจะเป็นคนให้ยาแก่พวกเจ้า”
ผลสุดท้าย เขาก็ได้แต่มองไปที่คนทรยศเหล่านั้น เมื่อพลังแห่งการต่อสู้ถูกใช้ไปหมดแล้วก็เริ่มกินยาลูกกลอนกัน ซึ่งยาลูกกลอนนั้นมีคุณภาพที่ดีเป็นอย่างมาก และแน่นอนว่านี่ไม่ใช่ยาที่เขาเป็นคนกลั่นออกมา
“ผู้ใดเป็นผู้มอบยาลูกกลอนนี้ให้กับพวกเจ้า?” ท่านผู้นำเกาะกล่าวอย่างโกรธเคือง
“ท่านผู้นำเกาะคาดเดาได้อย่างแม่นยำว่าข้าคือนักปรุงยา หรือว่าจะคาดเดา
