ื่อ อีกทั้งทุกครั้งที่เก็บสมุนไพรก็รวดเร็วมาก ในเวลาไม่นานก็กลับขึ้นเรือแล้ว คงเป็นเพราะนางรู้ว่าไม่ได้เก็บสมุนไพรวิญญาณมีค่าอันใดกลับมาได้ ก็เลยไม่มีหน้ามาพบท่านผู้นำเกาะกระมัง”
ท่านผู้นำเกาะสาดส่องสายตาเย็นชาไปยังพวกเขาทีละคน ในสายตาของพวกไม่ได้เรื่องเหล่านี้ บางทีสมุนไพรไร้ค่าที่เจ้าเด็กน้อยนั่นเก็บมา อาจจะเป็นสมุนไพรวิญญาณที่มีประโยชน์ก็ได้
ท่านผู้นำเกาะโบกมือไปมาแล้วกล่าว “พวกเจ้าไสหัวออกไปได้แล้ว!”
พวกเขาทยอยกลับออกมาจากวังของท่านผู้นำเกาะด้วยความผิดหวัง ทว่าก่อนจะออกจากวังไป มีคนผู้หนึ่งที่เหลียวหลังกลับไปมองท่านผู้นำเกาะอีกครั้ง
เขากล่าวด้วยสีหน้าประจบสอพลอ “ท่านผู้นำเกาะ ข้ารู้เรื่องเรื่องหนึ่งมา หากท่านผู้นำเกาะพึงพอใจ ท่านจะมอบยาลูกกลอนให้ข้าเป็นรางวัลสักเม็ดสองเม็ดจะได้หรือไม่?”
ท่านผู้นำเกาะกล่าว “เจ้าก็ต้องประเมินตัวเจ้าเองก่อน ว่าข่าวคราวของเจ้ามีค่าพอหรือไม่ หากมีค่ามากพอ สำหรับข้าแล้วยาลูกกลอนเพียงเม็ดสองเม็ดก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ดังนั้นเขาจึงนำเรื่องแปลกประหลาดที่เขาพบเจอบอกเล่าให้ท่านผู้นำเกาะฟัง สัตว์ทะเลทุก ๆ ตัวล้วนหันมาเข่นฆ่ากันเอง แม้กระทั่งพวกเขาก็
