่ได้ พวกเจ้านี่มันไร้ค่าจริง ๆ!” เมื่อกลับไปรายงานท่านผู้นำเกาะ แน่นอนว่าก็ต้องถูกท่านผู้นำเกาะด่าว่าเป็นธรรมดา
“ท่านผู้นำเกาะ พวกเขาทั้งสองไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาเช่นนี้! เราส่งผู้อาวุโสระดับสองสักสองสามคนไปจับตัวพวกเขามาเป็นอย่างไรขอรับ”
ท่านผู้นำเกาะกล่าวตอบ “ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก อย่างไรเสียพวกเขาก็หนีไม่รอดอยู่แล้ว พรุ่งนี้เมื่อพวกเขามาถึงแล้วค่อยว่ากัน หากพรุ่งนี้พวกเขาไม่ยอมมาดี ๆ ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน”
“ไป ไป ไป ไสหัวไปได้แล้ว!” เมื่อเห็นคนที่ทำงานไม่ได้เรื่องเหล่านี้ทีไร เขาก็รู้สึกหงุดหงิดเสียทุกที
เนื่องจากทั้งสองรีบร้อนกลับออกไป จึงไม่ทันระวังชนเข้ากับใครคนหนึ่ง
“สวัสดีท่านผู้อาวุโสอวี๋!”
ท่านผู้อาวุโสอวี๋เอ่ยถาม “ท่านผู้นำเกาะอารมณ์ไม่ดีอีกแล้วหรือ? เกิดอะไรขึ้น? ข้าจะไปเกลี้ยกล่อมเขาสักหน่อย”
“ท่านผู้อาวุโสอวี๋อย่าได้โกรธไปเลย มีหนุ่มสาวสองคนที่ไม่รู้ประสีประสาทำให้ท่านผู้นำเกาะหงุดหงิดน่ะขอรับ พรุ่งนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว ข้าน้อยว่าพรุ่งนี้ท่านผู้นำเกาะจะต้องไม่ปล่อยพวกเขาไปเป็นแน่”
“ไหนพวกเจ้าว่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้าจะได้ปรับทุกข์ให้ท่านผู้นำเกาะได้”
“เรื่องเป
