องก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นแล้ว “แน่จริงก็เข้ามาให้หมดสิ คิดว่าจะรังแกคนอย่างข้าได้ง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ ข้าจะสู้กับพวกเจ้าให้ตายกันไปข้างหนึ่ง!”
สิ่งนี้สำหรับจูเชว่แล้วเป็นการฝึกฝนด้วยจิตใจอันเด็ดเดี่ยวแน่วแน่
จูเชว่กล่าว “ซีซี ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง! บางทีสิ่งนี้อาจจะนับว่าเป็นการออกกำลังสำหรับข้าก็ได้ รีบไปเถอะ อยู่ในม่านหมอกนี้นาน ๆ มันไม่ใช่วิธีที่ดีเป็นแน่ ขึ้นไปบนเกาะก่อนแล้วค่อยคิดหาทางออกไปจากที่นี่ดีกว่า”
“เช่นนั้นก็รีบเถอะ เจ้าเองก็ระวังตัวด้วยล่ะ”
ความเด็ดเดี่ยวของมู่เฉียนซีนั้นทำให้จูเชว่ตกตะลึงเป็นอย่างมาก เขาจึงกล่าวว่า “ซีซี ข้าว่าพลังจิตของเจ้าแข็งแกร่งจนน่าทึ่งเกินไปแล้วกระมัง!”
นิรันดร์กล่าวด้วยความภาคภูมิใจว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ก็นางเป็นถึงยอดดวงใจของข้าผู้นี้”
ทันใดนั้นม่านหมอกตรงหน้าก็ทวีความหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ มู่เฉียนซีรู้สึกได้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา
มีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศราวกับต้องการดึงดูดให้ผู้คนหลงใหลในกลิ่นหอมนั้นจนจมดิ่งลงไปในเหวลึก ขุดความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งหัวใจออกมา
ดวงตาของมู่เฉียนซียังคงชัดเจน นิรันดร์ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ก็แค่อุบายเล็ก
