หล่านั้นไม่มีทางที่จะเข้าใกล้ได้ และแน่นอนว่ามันไม่สามารถที่จะโจมตีพวกเขาได้ด้วย
เบื้องหน้าของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยโครงกระดูกสีขาว และภายในโครงกระดูกเหล่านั้นก็มีดาบยาวอยู่เล่มหนึ่ง ส่วนตัวดาบในเวลานี้เต็มไปด้วยสนิมหมดแล้ว แต่มู่เฉียนซีลงความเห็นว่าเป้าหมายที่คนเหล่านี้บุกสังหารมาจนถึงที่นี่ก็คือดาบเล่มนี้นั่นเอง
นิรันดร์กระซิบกล่าวว่า “ศิษย์ที่รัก ดาบเล่มนั้นก็คือมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์! ถึงแม้ว่ามันจะได้รับความเสียหายอย่างหนักก็เถอะ รีบจัดการกับเจ้าพวกนี้แล้วส่งเจ้าเด็กน้อยนี้ออกไปเสียที! เวลาของพวกเราทั้งสองคนล้ำค่าเป็นอย่างมาก ข้าไม่อยากให้มันถูกทำลายเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้อีกแล้ว”
สายตาของจูเชว่กวาดตามองไปที่คนเหล่านั้นพลางกล่าวว่า “เหอ ๆ ๆ! ข้าก็คิดว่าเป็นผู้ใด! เตรียมตัวกันมาพรั่งพร้อมเสียขนาดนี้ ทั้งยังแต่งกายอย่างฉูดฉาดเสียขนาดนั้นด้วย ที่แท้ก็เป็นพวกเขานี่เอง”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “เป็นอะไรไป? หรือว่าเจอคนรู้จักอย่างนั้นหรือ”
“ก็ถือว่าเป็นคนรู้จักอยู่หรอก แต่อันที่จริงแล้วเรียกว่าเป็นศัตรูที่รู้จักมากกว่า เจ้าพวกนี้เป็นคนของสำนักหลางซิง และเป็นสุนัขรับใช้ของมู่หลินหลางเหมือนกันกับเฟิง
