น้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม จนทำให้คนต้องตื่นตกใจเล็กน้อย
มู่เฉียนซีคว้านิรันดร์เอาไว้พลางกล่าวว่า “นิรันดร์ เจ้าก็ไม่ได้เช่นกัน ทำตัวให้ดีหน่อยเถอะ”
“หยุดพักอยู่ที่นี่มาสองสามวันแล้ว เดินทางต่อกันเถอะ!” นิรันดร์กล่าว
“ออกเดินทาง พวกเจ้าต้องการจะไปที่ใดกัน? อยากเดินทางสะดวกหรือไม่? ข้าสามารถติดตามไปปกป้องเจ้าได้นะ! ซีซี!”
จูเชว่เป็นคนที่หน้าด้านมากเลยทีเดียว และยังทำตัวสนิทสนมทั้งที่พึ่งเคยเจอหน้ากันอีกด้วย
นิรันดร์กล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าลองเรียกแบบนั้นดูอีกครั้งสิ?”
“เดิมทีแล้วชื่อมันก็มีเอาไว้ให้คนเรียกนี่นา!”
และมู่เฉียนซีก็ไม่สนใจผู้ชายทั้งสองคนนี้และเดินออกไป ทันทีที่ออกมาจากฐานที่มั่นก็ต้องเผชิญหน้าเข้ากับแรงกดดันที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก
“แม่นางน้อย เจ้าน่าจะได้ของจากที่นี่ไปไม่น้อยเลยใช่หรือไม่! รีบนำของทั้งหมดออกมาเดี๋ยวนี้ แล้วข้าผู้มีจิตใจที่กว้างขวางผู้นี้จะปล่อยพวกเจ้าไปก็ได้”
ทันทีที่ออกมาจากจุดนั้นแล้วก็มีคนเข้ามาหาเรื่อง และเห็นได้ชัดว่าจับตาดูพวกเขามานานมากแล้ว
จูเชว่กล่าวว่า “ซีซี ตอนนี้เจ้าอยากที่จะให้โอกาสวีรบุรษอย่างข้าได้ช่วยสาวงามหรือไม่?”
“ไม่จำเป็นที่จะต้องทำเช่นนั้นห
