หรือ?”
มู่เฉียนซีได้หมุนเวียนธาตุวายุให้พุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศ และพุ่งตรงไปยังนิรันดร์
ซึ่งผลลัพธ์ก็คือนิรันดร์สามารถหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว และยิ้มอย่างกวนประสาท
“ยังไม่พอนะ!”
ป่าที่มู่เฉียนซีมาหาประสบการณ์ฝึกฝนในครั้งนี้เป็นป่าดอกไม้ทางตะวันออกเฉียงใต้ของราชวงศ์ตงหวง นิรันดร์กล่าวว่า “ป่าดอกไม้ ชื่อนี้เมื่อได้ฟังดูแล้วช่างไพเราะยิ่งนัก และมันก็เหมาะสมที่จะใช้ในการบ่มเพาะความรู้สึกของข้ากับที่รักด้วย”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “นิรันดร์ แม้ว่าชื่อจะไพเราะ แต่ที่นี่กลับเป็นหญ้าพิษถึงเก้าส่วนเชียวนะ”
“ที่รักอย่าได้กลัวไป ข้าจะปกป้องเจ้าเอง!”
“ของเล่นเพียงเล็กน้อยแค่นี้ข้าก็กลัวเสียแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริงข้าก็คงทำให้นิรันดร์ต้องอับอายแย่”
“นั่นก็ใช่!”
พิษของป่าดอกไม้นี้ไม่อาจทำอะไรนางได้ เพียงแต่ว่ากลิ่นที่หอมกรุ่นของดอกไม้นี้ได้ดึงดูดความสนใจของพวกเขาอยู่ดี
นิรันดร์กล่าวว่า “ที่รัก สถานที่เล็ก ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยสมุนไพรวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เจ้าจะต้องชอบแน่นอน”
“ไปดูกันเถอะ!”
กลิ่นหอมหวนของสมุนไพรวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ไม่เพียงดึงดูดพวกของมู่เฉียนซีเท่านั้น แต่มันยังดึงดูดผู้ที่แข็งแกร่งที่มายังป่าดอกไม้ก่อนหน้านี
