กเล่ออันหายสาบสูญได้แพร่ไปถึงสำนักลั่วเยว่แล้ว เจ้าสำนักฉู่กล่าวด้วยความตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง “ฉู่หลี ฉู่หลี ฮ่า ฮ่า ฮ่า! สำนักเล่ออันทำเรื่องผิดบาปมามากเสียจนฟ้าดินลงโทษแล้ว ทั้งสำนักถูกน้ำซัดจนราบเป็นหน้ากลองไปเลย”
ฉู่หลีกล่าว “ถึงแม้จะเป็นน้ำท่วม แต่ก็คงไม่ทำให้ทั้งสำนักหายไปได้หรอก ต้องเป็นฝีมือคนอย่างแน่นอน”
“เป็นไปไม่ได้หรอกกระมัง! ใครจะไปทำแบบนั้นได้”
“คนทำไม่ได้ แต่…”
จักรพรรดิผู้ควบคุมธาตุวารีสามารถทำได้อย่างไม่ต้องสงสัย
สัญชาตญาณของฉู่หลีบอกเขาว่าศิษย์น้องหญิงของเขากลับมาแล้ว
เขาจะต้องพัฒนาพลังของเขาให้เร็วขึ้นกว่านี้ ข่าวดีเช่นนี้ฉู่หลีก็ไม่คิดจะบอกเล่าให้อาจารย์ของตัวเองได้รับรู้
เขาเพียงแค่กล่าวว่า “ข้าจะปลีกวิเวกไปบำเพ็ญตนแล้ว” จากนั้นเขาก็ไปบำเพ็ญตนอีกครั้ง
“เจ้านี่เป็นอะไรของเจ้า สำนักเล่ออันล่มสลายแล้ว อย่างน้อย ๆ เจ้าก็ต้องไปดื่มฉลองกับอาจารย์แล้วค่อยไปบำเพ็ญตนสิ!” เจ้าสำนักฉู่กล่าวโทษ
เมื่อโม่ซวนได้รับข่าวสารที่สำนักเล่ออันล่มสลายลงอย่างแปลกประหลาดแล้ว เขาเองก็รู้สึกคับข้องใจอยู่เล็กน้อย นี่เป็นเหตุผลการล่มสลายของสำนักที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เขาเคยรับรู้มา
ทว่าเหลิ่งหน
