ยนซี “อื้ม! ข้าจะรอให้ซีรักษาข้า แล้วทำให้ข้ากลายเป็นของเจ้า!”
ทั้งเหนื่อยล้าทั้งง่วง เปลือกตาของมู่เฉียนซีค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ แล้วก้าวสู่ห้วงความฝันไปในที่สุด
เที่ยงวันของวันรุ่งขึ้นมู่เฉียนซีจึงจะตื่น เมื่อเดินลงมาจากชั้นสองของโรงเตี๊ยมแล้ว นางก็ได้ยินกลุ่มคนกำลังถกเถียงถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งอยู่
“เจ้าว่าสำนักอันเล่อประสบภัยใช่หรือไม่! น้ำท่วมครั้งใหญ่ทำเอาทั้งสำนักราบเป็นหน้ากลองไปเลย”
“สำนักเล่ออันทำเรื่องไร้คุณธรรมไปไม่น้อย หากจะประสบภัยพิบัติก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”
“เทพมังกรวารีลงมาจากสวรรค์แล้วบรรดาลน้ำให้พัดพาสำนักเล่ออันไป จะว่าไปแล้วก็แปลก สำนักเล่ออันมียอดฝีมือตั้งหลายคน แต่กลับไม่มีใครหนีออกมาได้เลยสักคน”
“บางทีเมื่อคืนพวกเขาอาจจะหลับลึกก็ได้ อีกอย่างนั่นก็เป็นภัยพิบัตินะ! ไม่ว่าจะมีพลังแกร่งกล้าแค่ไหนก็หนีได้ยากอยู่ดี”
อย่างไรเสียสำนักเล่ออันก็ถูกน้ำชะล้างไปหมดแล้ว เรื่องที่สำนักเล่ออันสาบสูญไปจากแดงซวนเทียนก็จะต้องเล่าลือกันไปจนกลายเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่ออย่างแน่นอน
เนื่องจากเรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจนเกินไป ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดสงสัยในตัวนางได้
ข่าวคราวเรื่องที่สำนั
