ีปากขบเม้มติ่งหูของมู่เฉียนซีเบา ๆ แล้วกล่าว “ข้าจะอยู่ที่นี่อีกคืน”
“ไม่ได้!”
“ได้!”
ที่จิ่วเยี่ยกล่าวว่าต้องการอยู่ที่นี่อีกหนึ่งคืน แน่นอนว่าเขาต้องการเสพสุขไออุ่นในคืนนี้
ค่ำคืนที่เร้าร้อนและถูกก่อกวนจากบุรุษนามว่าจิ่วเยี่ย ทำให้มู่เฉียนซีรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย
“หากไม่มีข่าวสาร ตอนที่ท่านมาเกาะแกะข้า ระวังเถอะข้าจะทำให้น้องชายท่านไม่ขัน คุณชายจิ่วเยี่ย”
“ซีทำไม่ลงหรอก!”
“อย่าใช้ลูกไม้นี้กับข้าเลย ข้าไม่ใช่คนใจอ่อนหรอกนะ”
“ข้าคิดถึงซีจะตายอยู่แล้ว ข้ามาหาเจ้าไม่ได้หรือ？” จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“หากข้าป่วย ข้าจะมาให้ซีช่วยรักษาไม่ได้หรือ!”
“ซีจะต้องคิดถึงข้าแน่!”
เมื่อจูบอันแสนเร่าร้อนเริ่มบรรเลง ร่างบางของมู่เฉียนซีก็อ่อนระทวยไปในทันที ภายใต้การรุกคืบของจิ่วเยี่ย วาจาข่มขู่ทั้งหลายของนางก่อนหน้านี้ก็ไร้ซึ่งความหมายไปโดยปริยาย
มู่เฉียนซีหรี่ดวงตาลงเล็กน้อย บุรุษรูปงามที่อยู่เบื้องหน้าผู้นี้ก็ค่อย ๆ หายลับไปอย่างช้า ๆ
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “แล้วเจอกันใหม่นะจิ่วเยี่ย ข้าจะคิดถึงท่าน พวกเรามาแก้คำสาปนั้นไปด้วยกันเถอะ!”
จุมพิตบางเบาเคล้าความทะนุถนอมประกบลงบนใบหน้ามนของมู่เฉี
