ประหลาดยักษ์ยมโลกกำลังจะออกมาแล้ว พวกเราต้องรีบหนีไป ข้าจะต้องพาคนในเผ่าของข้าออกไปจากเกาะเต่ามังกร…แต่ว่า…”
“สัตว์ประหลาดยักษ์ยมโลกเก่งกาจถึงเพียงนั้น มันจะต้องนำหายนะมาสู่แดนมังกรแน่นอน แล้วพวกเราจะสามารถหนีไปที่ไหนได้อีกล่ะ?”
สุ่ยอู๋ซินกล่าวว่า “หนีออกไปก่อนค่อยว่ากันอีกที!”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ในที่สุดก็เปิดออกแล้ว ในที่สุดก็เปิดมันได้แล้ว…”
ท่านหลิ่วกระโดดขึ้นมาบนผิวน้ำ บนใบหน้าของเขาเผยความปีติยินดีเป็นอย่างยิ่งออกมา
เขามองไปทางมู่เฉียนซีและสุ่ยอู๋ซินด้วยความเย่อหยิ่งแล้วกล่าวว่า “หากว่าพวกเจ้าร้องขอความเมตตาแล้วละก็ ข้าก็จะมอบความตายที่ไม่เจ็บปวดทรมานให้กับเจ้าได้ ไม่อย่างนั้น…”
มู่เฉียนซีมองไปที่เขาอย่างเมินเฉยแล้วกล่าวว่า “เมื่อก่อนก็เคยมีนักเล่นคาถาอาคมคนหนึ่งที่ไม่ชอบชีวิตที่ยาวนานของตนแล้วไปปลดผนึกของสัตว์ร้ายตัวหนึ่งเข้า จากนั้นก็คิดที่ใช้คำสาปในการควบคุมสัตว์ร้าย แต่เจ้ารู้ไหมว่าสุดท้ายแล้วเขาเป็นอย่างไร?”
“สุดท้ายแล้วเขาผู้นั้น ก็ถูกสัตว์ร้ายทำลายจนไม่เหลือซาก แล้วเจ้าที่มีพลังเล็กน้อยเท่านี้ ยังคิดที่อยากจะควบคุมสัตว์ประหลาดยักษ์ยมโลกอีก ข้าว่าเจ้าไร้เดียงสามากเกินไปแล้วละ”
ท่าน
