ร็วเข้า!”
ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งจะไม่ได้น่าหวาดกลัวเท่าสัตว์ปีศาจอัคคีเหล่านี้ แต่ก็โชคดีที่ความเร็วของพวกเขาไม่เลวเท่าไรนัก หลังจากที่หนีอย่างต่อเนื่องในที่สุดก็สามารถจัดการกับการไล่ล่าของสัตว์ปีศาจอัคคีเหล่านั้นได้เสียที
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ข้าคิดง่ายเกินไปแล้วจริง ๆ การที่จะกวาดเรียบไม่ให้เหลือนั้นเป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง จำเป็นต้องค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป พวกเราทั้งสองคนลงมือด้วยกัน ก็ยังมีความเป็นไปได้ว่าจะจัดการได้เพียงตัวเดียว ไม่เช่นนั้นคงทำได้เพียงแค่รอความตายเท่านั้น”
“ไปเถอะ ไปหาสัตว์ปีศาจอัคคีที่อยู่เพียงตัวเดียวกัน เพราะดูแล้วพวกมันไม่เหมือนกับพวกที่ชอบอยู่กันเป็นกลุ่มเท่าไร”
“ตกลง!”
มู่เฉียนซีและเหลยหมิงพุ่งออกไป จากนั้นก็เข้าไปยังป่าลึกสีแดงดั่งเปลวเพลิง
ต้นไม้และใบไม้ต่างก็เป็นสีแดงฉานไปทั้งหมด และสัตว์ปีศาจอัคคีที่มีสีที่เหมือนกันก็หลบซ่อนอยู่ที่นี่ซึ่งทำให้ค้นพบได้ยากยิ่งขึ้น
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าไปยังสถานที่ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิมเสียแล้ว และมู่เฉียนซีก็ไม่กล้าที่จะประมาทเลินเล่อเลยแม้แต่น้อย
“ไปพร้อมกันข้า ระวังด้วย!”
“อืม!”
เบื้องหน้า ในที่สุดก็พบเข้ากับสัตว์ปีศาจอัคคี
