“กะ…กินหัวใจ” เหลยหมิงกล่าวอย่างตื่นตระหนก
“ไม่ใช่หัวใจ!” มู่เฉียนซีหยิบเอาผลึกสีดำขนาดใหญ่เท่าเล็บมือออกมา
“นี่คือสิ่งที่ได้รับมาจากในร่างกายของสัตว์ปีศาจอัสนี หากกินไปแล้วจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“แน่นอนว่าไม่มีปัญหาอยู่แล้ว หากเจ้ากินมันเข้าไปแล้วละก็ พลังของอัสนีจะไม่สามารถควบคุมจากภายนอกได้อีกต่อไป ซึ่งกระบวนการนี้จะทรมานมาก” มหาจักรพรรดิเหลยกล่าว
คงไม่ต้องพูดถึงแล้ว เมื่อลองคิดดูแล้วคงจะต้องเจ็บเจียนตายเลยทีเดียว เหลยหมิงบ่นพึมพำ
“เมื่อถึงตอนที่เจ้าทนไม่ไหว แล้วมาขอร้องให้ข้าช่วย ข้าก็จะช่วยเจ้า แล้วหลังจากนั้นเจ้าก็มาเป็นศิษย์ที่น่ารักของข้า เป็นอย่างไร?” มหาจักรพรรดิเหลยกล่าว
มู่เฉียนซีได้เอาผนึกที่อยู่ในมือเม็ดนั้นมาเล่น แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเจ้าของสิ่งนี้จะมีประโยชน์มากถึงเพียงนี้”
“ข้ารู้สึกว่า ข้าจะไม่ขอร้องท่าน! ท่านตายไปกับหัวใจดวงเดียวนั่นเสียเถอะ!”
มู่เฉียนซีหยิบเอาหม้อเทพปาฮวางชิงมู่ออกมา จากนั้นก็ได้เอาผลึกเม็ดนี้ใส่ลงไปแล้วเริ่มกลั่นยา
แน่นอนว่าเมื่อกลืนของสิ่งนี้ลงไปจะต้องทำให้คนยากที่จะทานทนได้อยู่แล้ว
เพื่อคลายพลังที่บ้าคลั่งนี
