ดุจเถ้าที่ดับมอดไปแล้ว
มู่เฉียนซีได้เอาเสี่ยวโม่โม่ออกมา แม้ว่าจะฟื้นฟูด้วยตนเองมาแล้วครู่หนึ่งแต่เสี่ยวโม่โม่ก็ยังคงดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวามากเท่าไรนัก
หลังจากที่ถูกลักพาตัวไป นางก็ต้องถ่ายเลือด แล้วยังต้องถูกร่ายคำสาปอีก เมื่อราชาโม่ได้เห็นมันก็รู้สึกปวดใจอย่างที่สุด
ปึก ปึก ปึก!
ราชาโม่ได้เตะไปบนร่างกายของโม่หลิ่วขวงอีกหลายที “ปล่อยให้เจ้ามารังแกหลานสาวของข้า ปล่อยให้เจ้ารังแก…”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เสี่ยวโม่โม่ เจ้าต้องการให้ข้าแก้แค้นให้เจ้าอย่างไร?”
“ฆ่าข้าเถอะ! ฆ่าข้าเลย เจ้าตัวน้อย ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย ข้า…”
เสี่ยวโม่โม่ยังเด็กนัก และมันก็ไม่ควรที่จะเห็นการนองเลือดและเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ โม่หลิ่วขวงคิดว่าหากอ้อนวอนเสี่ยวโม่โม่ก็คงจะมอบความสบายให้เขาได้
ผลสุดท้ายเสี่ยวโม่โม่ก็กล่าวว่า “นายท่านคิดว่าจะแก้แค้นอย่างไร ก็แก้แค้นเช่นนั้นเถิด”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ตกลง!”
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!
เข็มยาจำนวนนับไม่ถ้วนถูกฝังลงไปที่จุดเลือดลมบนร่างกายของโม่หลิ่วขวง และโม่หลิ่วขวงก็ได้กลายเป็นคนพิการไปอย่างสมบูรณ์แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ราชาโม่ พาเขากลับไปที่พระราชวังราชาโม่ก่อน ในพระราชวังน่าจะมีค
