สาวน้อยผู้นี้ ไม่คาดคิดเลยว่านางจะกำลังใช้เลือดสดของเขาในการร่ายคำสาป
หนึ่งอัน สองอัน สามอัน…
ด้วยความสามารถและความเข้าใจของนาง นึกไม่ถึงเลยว่าจะรู้แม้กระทั่งว่าจะต้องร่ายคำสาปอย่างไรด้วยหรือ?
มันไม่ง่ายเลยที่จะรู้เรื่องนี้ได้ และสิ่งนี้ก็ทำให้เขาทรุดตัวลงไปแล้ว
“นะ…นี่เป็นคำสาปที่หายสาบสูญไปของเผ่าคำสาปของพวกเรานี่ เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“นี่มันเป็นไปไม่ได้! ที่จริงแล้วเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?”
มู่เฉียนซีโบกมือไปมาพลางกล่าวว่า “ไม่ว่าเจ้าจะอยากรู้มากเพียงใด ข้าก็ไม่บอกเจ้าหรอก!”
“ไป!”
พลังแห่งคำสาปจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ท่านว่าน จนทำให้เขารู้สึกราวกับว่ากำลังถูกรัดไปทั่วทั้งตัว กระดูกก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับจะแหลกละเอียดอย่างไรอย่างนั้น
เส้นเลือดดำทั่วทั้งร่างของเขากำลังกระตุกอย่างรุนแรง เขาพุ่งชนลูกกรงอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่ามันกลับไร้ประโยชน์
มู่เฉียนซีจับมือของจิ่วเยี่ย นี่มันเป็นเพียงแค่คำสาปธรรมดาเท่านั้นเอง
แต่ทว่าตอนที่เห็นคำสาปของจิ่วเยี่ยเกิดการปะทุขึ้น เขาจะเจ็บปวดมากเพียงใดกัน?
“จิ่วเยี่ย พวกเราไปกันเถอะ!”
“อื้ม!”
“อู๋ตี้! ทำลายถ้ำแห่งนี้ให้สิ้นซากไปซะ!”
“ขอรับ!”
ไป๋ฉางหลบหนีออกมาได้ด้วยความยากล
