บเสี่ยวโม่โม่จนได้
เสี่ยวโม่โม่กล่าวอย่างตื่นเต้น “ข้ารู้ว่านายท่านจะต้องหาข้าเจออย่างแน่นอน เสี่ยวโม่โม่จะรอนายท่านมาช่วยอย่างเชื่อฟัง”
“เช่นนั้นข้าไปหานายท่านก่อน!”
มู่เฉียนซียังคงรออยู่ด้านนอก นางรอจนท้องฟ้าเริ่มมืดลงถึงได้เห็นอู๋ตี้กลับมา
นางจะวิ่งตะบึงไปและคิดว่าหากอู๋ตี้ยังไม่ออกมาแล้วละก็ นางคงจะเลือกวิธีการบุกฆ่าเข้าไปเลยเป็นแน่
อู๋ตี้กลับมารายงานข่าวคราว มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าการนัดพบกันของโม่หลิ่วขวงและราชาโม่จะไม่นำเสี่ยวโม่โม่ไปด้วย เป็นเช่นนี้ก็พอดีเลย รอให้ทันทีที่พวกเขาจากไป พวกเราค่อยเข้าไปช่วยเหลือเสี่ยวโม่โม่”
“อื้ม! ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน”
สีหน้าของโม่ชิงอู่ขาวซีดขึ้นมาทันที พ่อบุญธรรมที่เคารพของตนเองไม่คิดเลยว่าจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้
นางกัดริมฝีปากเอาไว้แน่น จากนั้นก็พูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว สิ่งที่นางสามารถทำได้ในตอนนี้ก็คือช่วยมู่เฉียนซีไปช่วยเหลือเสี่ยวโม่โม่ออกมา
เช้าวันรุ่งขึ้น โม่หลิ่วขวงและพรรคพวกก็กลับมา
เขากล่าวว่า “ไป๋ฉาง ท่านว่าน และพวกเจ้าอีกสองสามคนเตรียมตัวอยู่ที่นี่ ข้าและคนอื่นจะไปพบกับราชาโม่”
พวกเขาเชื่อมั่นในตนเองว่าไม่มีผู้ใดจะสามารถหาที่น
