เหล่าเพื่อน ๆ ต่างก็ยินดีต้อนรับต่อการมาของนาง
หลานเนี้ยนหลี่กล่าวว่า “ข้าก็ต้องไปสอนแล้วเช่นนั้น ช่วงนี้ข้าขาดบทเรียนไปไม่น้อยเลย! ข้าจะให้คนพาแม่นางมู่กลับไปส่ง”
มู่เฉียนซีตอบกลับว่า “ไม่ต้องหรอก ข้าจะเดินเล่นอยู่ที่โรงเรียนของเสี่ยวโม่โม่ด้วยตนเอง จากนั้นเดี๋ยวข้าจะกลับเอง”
“อื้ม!”
ทันทีที่หลานเนี้ยนหลี่จากไป มู่เฉียนซีก็กล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ตอนนี้ว่างไม่มีอะไรทำ พวกเราไปเที่ยวเล่นกันเถอะ!”
จิ่วเยี่ยพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “อื้ม!”
โรงเรียนชิงอี้นั้นเรียบง่ายมาก แต่อย่างไรก็ตามวิวทิวทัศน์นั้นกลับไม่เลวเลย เด็กของที่นี่เนื่องจากต่างก็เป็นลูกหลานของวีรบุรุษที่สละชีพ ที่อยู่เผ่าหงส์ในตอนนี้ พวกเขาต่างก็ไม่มีคนหนุนหลังและไม่มีสถานะ จนต้องดิ้นร้นอย่างเต็มที่!
อีกด้านหนึ่งมีต้นไม้โบราณสูงตระหง่านจนเข้าไปในเมฆหมอก มู่เฉียนซีจึงกล่าวออกมาอย่างเกียจคร้านว่า “เดินจนเหนื่อยแล้ว! จิ่วเยี่ย พวกเราไปอาบแดดข้างบนกันดีกว่าไหม?”
“ข้าจะไปกับเจ้า!”
ใบไม้แกว่งไกวขณะสายลมพัดเอื่อย มีชายสวมชุดคลุมสีดำที่แข็งแกร่งและเย็นชานั่งอยู่บนต้นไม้ที่ใหญ่เสียจนหนึ่งถึงสามคนต่างก็ไม่สามารถโอบมิด
อ้อมแขนของเขาอุ้มสาวน้อยของต
