นเองไว้ นางเอนตัวพิงลงบนร่างของเขาแล้วหลับตาทั้งสองข้างลง ขนตาที่หนายาวราวกับปีกของผีเสื้อวาดโค้งเป็นเงาอยู่ใต้ดวงตา
แสงตะวันสาดส่องโลมไล้บนใบหน้าของพวกเขา มันงดงามราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่รังสรรค์โดยปรมาจารย์ชั้นยอด
ช่างเงียบสงบ ทุกครั้งที่ได้เพลิดเพลินไปกับอ้อมกอดอันเงียบสงบนี้ ก็ราวกับได้ดื่มด่ำกับความรักอันลึกซึ้งเสียจนแยกออกจากกันไม่ได้ไปด้วย
“หลานเหยา เจ้ามาถอนวัชพืชที่นี่อีกแล้วเช่นนั้นหรือ ข้าบอกแล้วว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือการที่เจ้าต้องหมั่นฝึกฝนให้แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น”
“ข้าไม่ต้องการที่จะแข็งแกร่งขึ้น ข้าอยากกลายเป็นนักปรุงยา! นักปรุงยาสามารถทำเงินได้อย่างมากมาย เป็นเช่นนั้นทุกคนก็จะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นได้”
“เจ้านี่มันเด็กโง่เสียจริง เดิมทีแล้วเผ่าหงส์ของพวกเราไม่มีศักยภาพที่จะกลายเป็นนักปรุงยาได้เลย! แม้แต่โรงเรียนของราชวงศ์ต่างก็ไม่ได้ตั้งหลักสูตรนักปรุงยาขึ้นมาด้วยซ้ำ หากเจ้าจะทำความเข้าใจด้วยตนเองมันจะเป็นการเสียเวลาเปล่า! พรสวรรค์ของเจ้าไม่ได้แย่ แต่เจ้าไม่อาจทำให้ท่านเจ้าบ้านต้องมาผิดหวังได้”
“ไม่ได้! ข้าจะต้องหาทางกลายเป็นนักปรุงยาให้ได้! สมุนไพรวิญญาณสามารถที่จะตรวจ
