สอบจากในหนังสือได้ ข้ารวบรวมมันมาหมดแล้ว และจำได้ทั้งหมดแล้วด้วย” ดูท่าว่าจะเป็นเด็กที่ยังไม่โตเต็มวัยคนหนึ่ง ที่เหมือนจะดื้อดึงมานานหลายปีแล้วกล่าวขึ้น
ดวงตาของมู่เฉียนซีลืมขึ้น จิ่วเยี่ยกระซิบกล่าวว่า “ซีถูกรบกวนจนตื่นแล้วหรือ! เจ้าพักต่ออีกสักหน่อยเถิด”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าไม่นอนแล้ว! ขอไปหาหลานเนี้ยนหลี่ก่อน”
“อื้ม!”
เงาสีดำสว่างวาบขึ้น จนทำให้เด็กน้อยที่อยู่ใต้ต้นไม้ผงะไปเล็กน้อย
“อาจารย์ชิง ข้า…เหมือนว่าข้าจะเห็นว่ามีคนเพิ่งบินผ่านไปใช่หรือไม่?”
“ไม่มีใครนี่! เจ้าต้องมองผิดไปแล้วแน่นอน!” อาจารย์ชิงรีบตอบกลับ
ตอนที่มู่เฉียนซีกำลังจะไปหาหลานเนี้ยนหลี่ก็เป็นเวลาที่หลานเนี้ยนหลี่เลิกเรียนพอดิบพอดี
หลานเนี้ยนหลี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขากล่าวว่า “แม่นางมู่ ท่านยังไม่ไปอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “หลานเนี้ยนหลี่ โรงเรียนของเจ้ายังขาดอาจารย์สอนปรุงยาเช่นนั้นหรือ?”
“ปรุงยา!” หลานเนี้ยนหลี่ชะงักงัน
“เผ่าหงส์ของพวกเราไม่มีพรสวรรค์ในการปรุงยา แต่ละสถานศึกษาต่างก็ไม่ได้จัดตั้งหลักสูตรของนักปรุงยาขึ้นมา”
มู่เฉียนซีมองไปทางหลานเนี้ยนหลี่แล้วกล่าวว่า “หรือว่าเผ่าหงส์ของเจ้าไม่คิดจะมีนักปรุงยาเอ
