ย็นยะเยือกอย่างที่สุด
ชุดคลุมสีขาวราวกับหิมะถูกแต่งแต้มด้วยดอกเหมยสีแดงสด เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความงดงาม
พวกเขามองไปยังคนผู้นั้นที่อยู่กลางท้องนภาด้วยความเคารพพลางกล่าวอย่างพร้อมเพรียงว่า “ท่านเหมย!”
“ท่านเหมย ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
ท่านจวี๋กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ที่แท้ท่านเหมยก็มาแล้วนี่เอง”
ดวงตาทั้งคู่ที่มีสีแดงเลือดราวกับดอกเหมยนั้นจ้องมองมาที่ร่างของมู่เฉียนซี จากนั้นเขาก็เอ่ยปากกล่าวว่า “ไม่ว่ามู่เฉียนซีจะทำเรื่องใดก็ตาม ทั้งหมดนั้นข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง! หากเผ่าหงส์หยกต้องการที่จะให้นางไปเป็นแขกที่เผ่าหงส์หยก เช่นนั้นก็เชิญข้าไปเป็นแขกก็เพียงพอแล้ว”
บรรยากาศที่เย็นยะเยือกเข้าปกคลุมหัวหน้าเผ่าหงส์หยกเอาไว้ ทำให้เหงื่อเย็นของเขาไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง
ต้องรู้ว่าท่านเหมยเป็นหนึ่งในผู้ที่ดำรงตำแหน่งเทพราชาที่ใกล้ชิดกับมนุษย์น้อยที่สุด เป็นผู้หนึ่งที่สังหารคนได้โดยไม่กะพริบตา แล้วเขาจะกล้าเชิญไปเป็นแขกได้อย่างไรกันล่ะ?
หัวหน้าเผ่าหงส์หยกกล่าวว่า “มิกล้า! มิกล้า! แต่ทว่า…”
ท่านเหมยกล่าวว่า “ไม่มีอะไรน่าเสียดายเลย! พวกเจ้าลองกล้าที่จะหาเรื่องมู่เฉียนซีดูซิ!”
มู่เฉียนซีมองไปยังหัวหน้าเผ่า
