หงส์หยกพลางกล่าวว่า “ข้าไม่สนใจว่าท่านจะเชื่อหรือไม่ แต่ตอนที่อยู่ในสุสานเทพหงส์ศักดิ์สิทธิ์ข้าต้องการที่จะสังหารชิงอ้าวเทียนแต่ก็ถูกจื่อเหยาขัดขวางไว้ และหลังจากที่ปล่อยให้พวกเขาจากไปแล้ว ข้าก็ไม่ได้เห็นพวกเขาอีกเลย”
“หากท่านสงสัยว่าข้าได้สังหารลูกชายของท่าน แล้วเหตุใดท่านถึงไม่สงสัยว่าจื่อเหยาอาจจะใส่ร้ายข้าเพราะทำความผิดเสียเองบ้างล่ะ! ข้าสาบานได้ ว่าข้าไม่ได้สังหารลูกชายของท่านอย่างแน่นอน”
สิ่งที่สังหารชิงอ้าวเทียนก็คือวิญญาณปีศาจ นางเพียงแค่ใส่ของเล็กน้อยไว้บนร่างของพวกเขาเท่านั้นเอง
สีหน้าของจื่อเหยาเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที “เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวข้องกับข้า! ข้ากับชิงอ้าวเทียนไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรต่อกัน มู่เฉียนซี เหตุใดเจ้าจะต้องมาใส่ร้ายข้าเช่นนี้ด้วย!”
“หรือว่ามีเพียงแค่เจ้าที่ใส่ร้ายข้าได้! แล้วข้าจะใส่ร้ายเจ้าไม่ได้บ้างอย่างนั้นหรือ?” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ผู้คนต่างชะงักงัน ที่แท้แล้วคนที่ทำให้ตาพร่ามัวก็คือจื่อเหยา
จื่อเหยากล่าวว่า “ข้าไม่ได้ทำ!”
จื่อเยว่ซางจงใจที่จะหักหน้าของนาง “ไม่ใช่เจ้า ข้าก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะเป็นผู้ใดได้อีก?”
หัวหน้าเผ่าหงส์หยกกล่าวว่า “พอแล้ว! เห็นแก่
