ลานเนี้ยนหลี่อยู่ต่อเป็นเพื่อนมู่เฉียนซี และในคืนนั้นหลานเนี้ยนหลี่ก็มาหามู่เฉียนซี
หลานเนี้ยนหลี่เอ่ยปากกล่าวว่า “ด้วยนิสัยของแม่นางมู่ เป็นไปไม่ได้ที่จะมอบสมบัติไปให้พวกเขาอย่างง่ายดายเช่นนี้ ถึงแม้ว่าจะมีแรงกดดันจากหลายคนก็ตาม”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หลานเนี้ยนหลี่ เจ้าอย่าพูดจาอ้อมค้อมไปหน่อยเลย ความจริงแล้วอีกไม่นานพวกเขาก็จะค้นพบได้ ว่าของชิ้นนั้นไม่ใช่ของที่พวกเขาคิดเอาไว้เลย และข้าก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบัง”
“ไม่ใช่!” หลานเนี้ยนหลี่ผงะไป
“สายตาของแม่นางมู่นั้นดีมากจริง ๆ”
ท่าทางของหลานเนี้ยนหลี่นั้นดูผิดหวังอยู่เล็กน้อย เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อย่างไรก็ตามการที่จะเอาของสิ่งนั้นกลับมาไว้ในมือ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเลย!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “สำหรับท่านแล้วสมบัติของพวกท่านเผ่าหงส์ ท่านก็มีความสนใจมาก และก็อยากจะได้มาครอบครองมากเช่นกัน ใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้ว! ข้าจำเป็นที่จะต้องได้มันมา” หลานเนี้ยนหลี่กล่าวตอบ
“ข้ารู้ได้อย่างชัดเจน ว่าเป้าหมายของเจ้ามีความเกี่ยวข้องกับผู้อื่น! เกรงว่าเจ้าก็คงจะรู้จักสิ่งที่เรียกว่าสมบัติของเผ่าหงส์ด้วย มันเป็นส่วนหนึ่งของคำสาปที่ชั่วร้ายที่ถูกปิด
