ผนึกไว้ตั้งแต่สมัยโบราณ เจ้าต้องการที่จะได้มันมา เหตุผลนั้นเป็นเพราะอาคมใช่หรือไม่?”
“ถูกแม่นางมู่ดูออกเสียแล้ว ญาติสนิทของข้าได้ถูกเผ่าคำสาปร่างอาคมเอาไว้ นักเล่นอาคมผู้นั้นกล่าวว่า นอกเสียจากว่าเผ่าหงส์ครามของพวกเราจะสามารถช่วยพวกเขาหาคัมภีร์หมื่นคำสาปเล่มนั้นของเผ่าหงส์มาได้”
“นั่นเป็นการบีบบังคับให้เผ่าหงส์ครามของพวกเจ้าทำงานเพื่อพวกเขาสินะ!”
“เผ่าเทพและเผ่าคำสาปก็มีความแตกแยกกัน เพราะต่างก็ต้องการที่จะกลืนกิน เช่นนั้น…”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “หากเจ้าเชื่อข้าแล้วละก็ ข้าสามารถที่จะไปลองดูได้! ในเมื่อเป็นเช่นนี้พวกเจ้าก็จะสามารถหลุดพ้นจากการควบคุมจากคนของเผ่าคำสาปได้”
คำสาปแช่งบนร่างกายของจิ่วเยี่ยก็เป็นฝีมือของเผ่าคำสาป และนางก็ไม่อาจปล่อยให้เผ่าคำสาปมั่นใจจนเกินไปได้อีกแล้ว
“ตกลง! พวกเราจะออกเดินทางกันเมื่อไร? ข้าหวังว่ายิ่งเร็วก็จะยิ่งดี”
ถึงแม้ว่ามู่เฉียนซีจะเคยใช้อาคมเพียงแค่ครั้งเดียว หลานเนี้ยนหลี่ก็รู้ได้อย่างชัดแจ้งแล้วว่านางเก่งกาจเพียงใด
คัมภีร์หมื่นคำสาปที่เป็นความลับของเผ่าหงส์เล่มนั้นหายากเกินไปแล้ว เขาทำได้เพียงแค่หาทางออกอื่นเท่านั้น
“เช่นนั้น พรุ่งนี้เราออกเดินทางกันเถอะ
