โกรธเคือง ยัยเด็กนี่น่าโมโหเกินไปแล้ว
“ทำไมกัน? หรือว่าพวกท่านคิดอยากที่จะแย่งไปหรือ ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่ได้ขอร้องให้พวกท่านเอาสมบัตินั่นไปเสียหน่อย”
“เจ้าเด็กน้อยนี่ช่างพูดช่างเจรจาเกินไปแล้ว” หัวหน้าเผ่าหงส์ม่วงกล่าวพลางถอดถอนหายใจ
หากแย่งชิงกลับมาจริง ๆ พวกเขาคงจะต้องอับอายขายหน้าเป็นแน่!
“เป็นเพียงแค่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นแหละ ถือซะว่าพวกเรามอบให้กับเด็กรุ่นหลังไปก็แล้วกัน”
“ใช่แล้ว”
“……”
ครั้งนี้ พวกเขานั้นใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำไปอย่างเปล่าประโยชน์จริง ๆ
ส่งหนุ่มสาวเหล่านี้ไปแล้ว แต่ก็ยังคงไม่ได้เบาะแสของคัมภีร์หมื่นคำสาปเล่มนั้นมาเลยแม้แต่น้อย แถมยังต้องเสียของดีไปไม่น้อยอีกด้วย
“พวกเจ้าน่ะช่างมันเถอะ! ข้าไม่ได้มีความคิดที่จะปล่อยยัยเด็กสาวนี้ไปหรอก!” ชายหนุ่มที่สวมชุดคลุมสีเขียวคนหนึ่งเดินออกมา แล้วจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยความโกรธแค้น
“หัวหน้าเผ่าชิง!” พวกเขาชะงักไปครู่หนึ่ง
“ยัยเด็กสาวนี้ ทำร้ายลูกชายข้าจนตาย วันนี้เจ้าจำเป็นที่จะต้องไปเผ่าหงส์หยกกับข้า” หัวหน้าเผ่าหงส์หยกกล่าวด้วยท่าทางข่มขู่
“หัวหน้าเผ่าชิง ท่านบอกว่าข้าทำร้ายลูกชายท่านจนตาย! ท่านเห็นมันมาด้วยตาของตนเองหรือไม่?”
“มีคนมาบอกข้า
