อมแขนของมู่เฉียนซีอย่างจริงจัง
“เอาไป! แล้วรีบไปซะ!”
มู่เฉียนซีที่ถูกพลังของเขาผลักให้ลงไป มันจึงทำให้มู่เฉียนซีโกรธเคืองมาก
“ท่านเทพหงส์ ท่านนี่ไร้ยางอายเกินไปแล้ว เอาของปลอมที่วางอยู่ตรงนั้นมาหลอกข้าได้อย่างไร!”
“นี่มันคือของจริงแน่นอน! ผู้ใดบอกว่าเป็นของปลอมกัน”
เมื่อมู่เฉียนซีลงมาถึงพื้นดิน ผลลัพธ์คือนางถูกคนของเผ่าหงส์ม่วงล้อมเอาไว้
แววตาของจื่อเหยาจับจ้องไปที่ม้วนหนังสือโบราณเล่นนั้นที่อยู่ในอ้อมกอดของมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “มู่เฉียนซี พวกเขาไม่อยากที่จะใช้กำลัง เอาสมบัติของเผ่าเรามอบมันมาให้แก่ข้าซะ! เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะให้ความดีความชอบแก่เจ้า”
“ความดีความชอบ! เจ้าคิดว่าความดีความชอบอะไรนี่มันพิเศษมากเลยอย่างนั้นหรือ?”
ความจริงแล้วนางยินดีมากที่จะส่งมอบของปลอมนี้ให้กับแม่นางผู้นี้ เพื่อท่ีจะให้นางได้มีความสุขอย่างเปล่าประโยชน์ไปสักทีหนึ่ง
แต่ทว่า! เจ้าพวกนี้ท่าทีไม่ได้เอาเสียเลยนี่สิ!
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นก็ลองใช้ความสามารถที่มีมายาวนานแย่งสมบัตินี้ไปสิ!”
พลังวิญญาณบนร่างกายของจื่อเหยาใช้ประโยชน์ได้ราวกับกระแสน้ำแรง และได้แปลงร่างเป็นหงส์สีม่วงตัวหนึ่ง
“ลงมือพร้อมกัน!”
จื่อเหยาออกคำสั่งกับคนอื่น ในเมื่อสี่ต่อหนึ่ง อย่างไรเสียวันนี้มู่เฉียนซีก็จะต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัยแน่นอน
ในตอนที่จื่อเหยาเตรียมตัวจะเข้าโจมตีมู่เฉียนซีอย่างสุดกำลังอยู่นั้น คนของเผ่าหงส์ม่วงอีกส
