รู้สึกว่าตนเองได้เผชิญหน้ากับสิ่งที่มีขนาดใหญ่มหึมาและยังมีพลังของความดึกดำบรรพ์อันแข็งแกร่งเป็นอย่างมากอีกด้วย
ปัง!
จื่อเหยาถูกมังกรวารีเข้าครอบงำ และได้พ่ายแพ้ไปในทันที
พรวด!
อาการบาดเจ็บของภายในและภายนอกสาหัสเป็นอย่างมาก จนนางกระอักเลือดออกมาไม่หยุด นางพ่ายแพ้เสียแล้ว!
ต้องมาพ่ายแพ้ให้มันมนุษย์ผู้หนึ่งที่ผูกสัญญากับหงส์นิลเพียงตัวเดียวเท่านั้น
พรวด!
มู่เฉียนซีกำกระบี่มังกรเพลิงไว้แน่น จื่อเยว่ซางกล่าวว่า “แม่นางมู่ เห็นแก่ที่นางมีตัวตนเป็นถึงคนของเผ่าหงส์ม่วง ข้าขอร้องแทนนาง! ไว้ชีวิตนางสักครั้งเถิด”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าก็ไม่ได้มีความคิดที่อยากจะสังหารผู้ใด! แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เจ้าก็ออกไปจากสุสานเทพหงส์ศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว!”
แววตาที่เย็นยะเยือกของมู่เฉียนซี ทำให้สีหน้าของจื่อเหยาเคร่งขรึมเป็นที่สุด
ตอนนี้ ทำได้เพียงแค่ออกไปอย่างอับอายเท่านั้น
“ตกลง! ข้าจะออกไป!”
“……”
จื่อเหยาได้พาทั้งสามคนออกไปแล้ว แต่จื่อเยว่ซางกลับยังไม่ได้ออกไปด้วย
ฉื้อเหยียนเซียวกล่าวว่า “เจ้าไม่ได้ยินที่ลูกพี่มู่บอกให้พวกเจ้าออกไปหรืออย่างไร? เหตุใดเจ้าถึงยังไม่ไปอีก?”
“ข้าก็เคยช่วยพวกเจ้ามาครั้งหนึ่งเช่นกันนะ! พวกเจ้าคิดจะได้รับผลประโยชน์แล้วก็จะถีบหัวส่งอย่างนั้นหรือ?”
“ลูกพี่มู่สามารถจัดการได้โดยไม่จำเป็นต้องขอให้เจ้าช่วยเหลือ ทั้งหมดนี้ต่างก็เป็นการคิดเอาเองฝ่ายเดียวของเจ้าทั้งนั้น”
จื่อเยว่ซางจ้อง
