ังม้วนหนังสือโบราณที่อยู่ชั้นบนสุดนั้น พลางถามว่า “เจ้าแน่ใจหรือ ว่านั่นคือสมบัติเผ่าหงส์ของพวกเจ้า?”
หลานเนี้ยนหลี่กล่าวว่า “มีความเป็นไปได้มากว่าจะใช่!”
คนจากเผ่าหงส์ม่วงเหล่านั้นมองไปยังมู่เฉียนซี และมองว่าตนเองขาดคุณสมบัติอะไร ในเวลานี้มีผู้ที่จะสามารถพึ่งขึ้นไปข้างบนได้ นั้นมีเพียงแค่มู่เฉียนซีเพียงผู้เดียว
จื่อเหยากล่าวว่า “แม่นางมู่ ต่อไปก็ต้องดูที่ท่านแล้ว หากครั้งนี้พวกเรานำสมบัติออกไปด้วยไม่ได้ พวกเราก็คงต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมานเป็นแน่!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “รอข้าอยู่ข้างล่างนี่ เดี๋ยวข้าจะขึ้นไป!”
“เสี่ยวโม่โม่ พวกเราไปกันเถอะ!”
มู่เฉียนซีพาเสี่ยวโม่โม่พุ่งขึ้นไปด้านบน นางกล่าวกับเสี่ยวโม่โม่ว่า “หากว่ายืนหยัดเอาไว้ไม่ไหว ก็อย่าได้อวดเก่ง ให้บอกข้า”
“เจ้าค่ะ!”
สิ่งที่อยู่บนบันไดเหล่านั้นก็คือก็คือพลังวิญญาณของการฝึกฝน แต่มู่เฉียนซีกลับไม่รู้สึกเลยแม้แต่นิดเดียว ในครั้งแรกเสี่ยวโม่โม่ก็เป็นเช่นนี้ และพอถึงจุดสุดท้ายก็ไม่สามารถทนไหวอีกต่อไป
ถึงแม้ว่าจะผูกสัญญากับมู่เฉียนซีและได้รับพลังจิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง แต่สุดท้ายแล้วตอนนี้นางยังเล็กเกินไปนัก
“เสี่ยวโม่โม่ เข้าไปในห้วงมิติเถิด! ต่อจากนี
