มู่เฉียนซียิ้มเยาะ “ข้าทำเกินไปแล้วหรือ เกรงว่าคุณหนูจื่อเหยาคงจะไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไรไปบ้างสินะ?”
จื่อเหยากล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไรไปบ้าง แต่สิ่งที่ได้เห็นกับตาตนเองนั้นเป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน แม่นางมู่ หากท่านฆ่าพวกเขาไปแล้ว ทั้งเผ่าหงส์หยก จะต้องไม่อาจปล่อยท่านไปอย่างแน่นอน ท่านโปรดทบทวนดูอีกครั้งเถิด”
ด้วยการเคลื่อนไหวของมู่เฉียนซี นางได้เอากระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณเก็บกลับไป
นางกล่าวว่า “แค่ปล่อยไปก็เท่านั้น”
ชิงอ้าวเทียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วกล่าวกับจื่อเหยาว่า “ขอบคุณมากที่จื่อเหยายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ รอหลังจากที่ออกไปแล้ว ข้าจะตอบแทนท่านอย่างงามแน่นอน”
จื่อเยว่ซางชำเลืองมองไปทางพวกของมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “เดิมทีกลัวว่าพวกเจ้าสองสามคนจะถูกชิงอ้าวเทียนกำจัดไปเสียก่อน นายท่านยังวางแผนไว้ว่าจะเคลื่อนไหวเสียหน่อย! ไม่คาดคิดเลยว่าสุดท้ายแล้วคนที่ชีวิตตกอยู่ในอันตรายจะเป็นเจ้าคนขี้ขลาดอย่างชิงอ้าวเทียนผู้นี้เสียได้”
ฉื้อเหยียนเซียวกล่าวว่า “ผู้ใดอยากให้เจ้าลงมือกัน อย่าแสร้งคิดเข้าข้างตนเองไปหน่อยเลย”
จื่อเหยากล่าวว่า “เวลาไม่คอยท่า ทุกคนอย่ามาเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกเลย”
ชิง
