อ้าวเทียนกล่าวว่า “พวกเราไปกันเถอะ!”
“ขอรับ! ลูกพี่ชิง!”
หลังจากที่รอให้ชิงอ้าวเทียนเดินออกไปไกลแล้ว ทันใดนั้นมู่เฉียนซีก็พุ่งตัวออกไป
จื่อเหยากล่าวด้วยความโกรธเคือง “มู่เฉียนซี เจ้าคิดจะทำอะไร? เจ้าก็ไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาอย่างนั้นหรือ!”
นางคิดว่า มู่เฉียนซีคิดจะลงมือสังหารพวกของชิงอ้าวเทียน
แต่ทว่ามู่เฉียนซีกลับไม่ได้ลงมือ และโยนขวดยาขวดหนึ่งออกไปในอากาศ
“บุปผาหลั่งสายฝน!”
เพล้ง เพล้ง เพล้ง!
ขวดยาสองสามขวดนั้นแตกกระจาย แล้วร่วงหล่นลงมาจากอากาศราวกับสายฝน
พวกของชิงอ้าวเทียนรีบหลบหลีกอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าบนร่างกายก็ยังสัมผัสเข้ากับยาอยู่ดี
ยานี้ไม่มีทั้งสีและกลิ่น พวกของชิงอ้าวเทียนไม่รู้ว่าน้ำนี่ที่จริงแล้วใช้อย่างไร?
ชิงอ้าวเทียนกล่าวว่า “มู่เฉียนซี เจ้ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่?”
“ข้าเพียงแค่มอบของขวัญให้เท่านั้นเอง”
ชิงอ้าวเทียนกล่าวว่า “ไปเถอะ!”
พวกเขาจากไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นค่อยหาสถานที่ชำระล้างร่างกายและเปลี่ยนเสื้อผ้าของตนเอง เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาอะไรก็ตาม
มู่เฉียนซีไม่ได้สังหารคน พวกของจื่อเหยาจึงไม่ได้สนใจอีกต่อไป จื่อเยว่ซางกล่าวว่า “รีบออกเดินทางกันเถอะ!”
มู่เฉียนซีก็กล่าวว่า “ไปเถอะ!”
แ
