ละเมื่อพบกันแล้วก็เป็นอีกครั้งที่พวกเขาแยกย้ายกันเคลื่อนไหว ฉื้อเหยียนเซียวกล่าวว่า “แม่นางมู่ ข้าคิดว่ายานั่นสามารถเป็นพิษร้ายที่ฆ่าพวกเขาได้! ไม่คิดเลยว่ามันจะไม่ใช่? เช่นนั้นที่จริงแล้วสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่ล่ะ?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เพียงแค่ฟันต่อฟันก็เท่านั้นเอง ให้พวกเขาได้ลองลิ้มรสชาติที่ถูกวิญญาณปีศาจล้อมโจมตีเสียบ้าง”
ฉื้อเหยียนเซียวกล่าวอย่างตื่นตกใจ “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง! ฮ่า ๆ ๆ! พวกเขาแค่รอความตายเท่านั้นแล้ว!”
สุดท้ายแล้วพวกของฉื้อเหยียนเซียวก็ไม่มียาน้ำที่แม่นางมู่หลอมนั้น
แม้ว่าชิงอ้าวเทียนจะระมัดระวังมากเพียงใด แต่มันก็ยังคงไม่เป็นผลอยู่ดี
ตูมม!
วิญญาณปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนกระโจนเข้าใส่พวกของชิงอ้าวเทียน ราวกับว่าพวกเขาเป็นของกระตุ้นชั้นดีอย่างไรอย่างนั้น จากนั้นก็วิ่งไล่ล่าพวกเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย!
“ลูกพี่ซิง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเจ้าพวกนี้ถึงได้วิ่งไล่ตามพวกเราเช่นนี้ได้?”
“ลูกพี่ชิง ช่วยข้าด้วย!”
ตูมม!
เมื่อถึงตอนสุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ต้องยอมเสียสละสมบัติหลายต่อหลายชิ้น เพื่อปกป้องชีวิตของพวกเขาเอาไว้ จนถึงที่สุดแล้วพวกเขาก็ไม่อาจที่จะหลีกหนีจากกรงเล็บของวิญญาณปีศาจเหล่านี
