เหยียนเซียวกล่าว “เจ้าพูดมาก็ถูก! เช่นนั้นหากหมดเวลาการป้องกันแล้ว พวกเราก็คงจะต้องถูกกลืนกินแน่นอนใช่หรือไม่”
หลานเนี้ยนหลี่กล่าว “นั่นก็ไม่แน่เช่นกัน! แม่นางมู่คงคิดหาทางอยู่”
ฉื้อเหยียนเซียวจ้องมองไปที่วิธีการจำแนกยาอันรวดเร็วจนทำให้คนรู้สึกตาพร่ามัวของมู่เฉียนซี และกล่าวอย่างตื่นตกใจว่า “ตอนนี้แม่นางมู่กำลังทำอะไรอยู่น่ะ? หลอมยาอย่างนั้นหรือ? หลอมยาในขณะที่กำลังเผชิญกับความตาย…”
หลานเนี้ยนหลี่กล่าวว่า “นางกำลังหลอมยาอยู่”
มู่เฉียนซีใช้เวลาไม่ถึงสามช่วงอึดใจ แต่ใช้เพียงสองอึดใจเท่านั้น จากนั้นนางก็หยิบเอาขวดยาสองสามขวดนั้นโยนไปให้พวกเขา
ทันทีที่ฉื้อเหยียนเซียวเปิดฝาขวดออก ก็ได้กลิ่นที่ทำให้สัตว์ร้ายยากที่จะทานทนได้
“น่าขยะแขยงมาก! แม่นางมู่ หรือว่าท่านหลอมยาพิษฆ่าตัวตายให้กับพวกเรา! ที่จริงก็ต้องตายอยู่แล้ว ตายเองก็ยังดีเสียกว่าถูกวิญญาณปีศาจฉีกเป็นชิ้น ๆ!”
สีหน้าของมู่เฉียนซีเคร่งขรึมขึ้นมาทันที พลางกล่าวว่า “ใช้ตามข้า!”
“แน่นอน หากเจ้าอยากจะดื่ม ก็ไม่มีปัญหา!”
มู่เฉียนซีหยิบยาน้ำนี้ขึ้นมา แล้วพ่นใส่ร่างกายของตนเอง
พวกของหลานเนี้ยนหลี่และฉื้อเหยียนเซียวก็ทำตามนั้นด้วย
ฉื้อเหยียนเซียวกล่าวว่
