างวัลอย่างเอาแต่ใจ เขาเกือบจะอดใจไม่ไหวจนอยากที่จะกลืนกินมู่เฉียนซีเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว
ดูท่าแล้วหากจะใช้ฝ่าบาทจิ่วเยี่ยเป็นรถขนส่ง ราคาที่ต้องจ่ายนั้นนับว่าไม่น้อยเลยจริง ๆ! มู่เฉียนซีได้แต่พึมพำอยู่ในใจ
มู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยก็ได้ใช้ชีวิตประจำวันไปอย่างเอ้อระเหยไปด้วย และรอข่าวคราวจากทางจื่อโยวส่งมาไปด้วย แต่ทว่าทางด้านขวงจวิ้นอ๋องนั้นอดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
หากวันนี้เขาไม่จับหงส์น้อยเลือดบริสุทธิ์นั้นไว้ให้อยู่หมัด เขาก็ยากที่จะรู้สึกปลอดภัยได้ในอนาคต
พอส่งคนไปเชิญมู่เฉียนซีมา แต่มู่เฉียนซีก็บอกว่าไม่ค่อยสบายเท่าไรนัก จึงไม่ไป!
ขวงจวิ้นอ๋องไม่มีทางเลือก จึงได้พาโม่ชิงอู่และไป๋ฉางไปเยี่ยมคนป่วยอย่างมู่เฉียนซีด้วยตนเอง
และเมื่อขวงจวิ้นอ๋องมาถึง เจ้าเมืองโม่เชวี่ยก็กล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “ท่านขวงจวิ้นอ๋อง เชิญด้านใน เชิญเข้ามาด้านในขอรับ!”
“มู่เฉียนซีล่ะ?” ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวถาม
เจ้าเมืองโม่เชวี่ยกล่าวว่า “เดี๋ยวก็มาแล้วขอรับ”
เพียงไม่นานเท่าไรนักมู่เฉียนซีก็มาถึง นางกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ท่านขวงจวิ้นอ๋อง ท่านมาหาข้าเพราะมีเรื่องสำคัญอะไรหรือไม่?”
ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวว่า “เคล็ดวิชาที่เจ้าประมูลมาสองพั
