ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวว่า “เจ้านี่เด็กเกินไปแล้ว ตอนนี้ผู้ดูแลคงจะไปปรึกษากันว่าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร และเมื่อถึงตอนที่ผลของการปรึกษากันออกมาแล้ว ก็จะไม่เหลือทางหนีให้เจ้าอีก เจ้าจะต้องคิดให้ชัดเจนถี่ถ้วนนะ”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าคิดอย่างชัดเจนดีแล้ว ข้าไม่อยากให้เสี่ยวโม่โม่เป็นลูกสาวบุญธรรมของท่าน เชิญท่านกลับไปเถิด!”
“ขวงจวิ้นอ๋อง เชิญท่านไปเถิด!”
มู่เฉียนซีไล่คนออกไป และคนที่อยู่ข้างนอกที่ไม่ต้องอธิบายอะไรมากมายก็ได้ช่วยเชิญขวงจวิ้นอ๋องให้ออกไปด้วยเช่นกัน
ขวงจวิ้นอ๋องก้าวมาข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “แม่นางมู่ เจ้าจะต้องเสียใจภายหลังอย่างแน่นอน”
“ขวงจวิ้นอ๋องคิดมากเกินไปแล้ว ข้าคิดว่าข้าไม่น่าจะเสียใจภายหลังนะ” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉย
เมื่อตอนที่ขวงจวิ้นอ๋องถูกเชิญให้ออกไปนั้น เขาก็ได้แต่ก่นด่าอยู่ในใจ “ดูท่าแล้วเจ้าเด็กน้อยผู้นี้จะยังลำบากไม่มากพอ จึงไม่ยอมรับน้ำใจจากข้าในตอนนี้ เมื่อถึงเวลานั้นก็อย่ามาขอร้องข้าก็แล้วกัน”
หรือว่า…เดิมทีแล้วมู่เฉียนซีก็ไม่จำเป็นที่จะต้องขอร้องเขาอย่างนั้นหรือ?
ผู้ดูแลโรงประมูลหวางเฉิงได้นำสิ่งของที่มู่เฉียนซีต้องการมามอบให้ “นายหญิง ท่านลองดูว่ายังมีสิ่งที่ต้อง
