กไปแล้ว
และนางก็ได้วางแผนไว้อีกด้วยว่าจะกลับไปฟังคำอธิบายของจิ่วเยี่ย! ว่าเอาโรงประมูลหวางเฉิงที่ทำกำไรได้มากที่สุดของโลกหงส์มาได้อย่างไร
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ไปกันเถอะ!”
เมื่อตอนที่เจ้าเมืองโม่เชวี่ยเดินออกมาจากโรงประมูล เขาก็รู้สึกเหมือนกับว่ากำลังอยู่ในความฝันอย่างไรอย่างนั้น และคนทั้งคนนั้นก็ตกอยู่ในภวังค์ไปโดยสิ้นเชิง
แม้ภายในใจจะมีข้อสงสัยที่อยากถามมากมาย แต่ทว่าเขาก็รู้ว่าสิ่งใดควรถาม และสิ่งใดที่ไม่ควรถาม
มู่เฉียนซีกลับออกมาจากโรงประมูลหวางเฉิงได้อย่างปลอดภัย และสิ่งนี้ก็ทำให้ขวงจวิ้นอ๋องรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
“อะไรกัน? นางออกมาจากโรงประมูลหวางเฉิงอย่างปลอดภัยได้อย่างไรกัน?”
“ขวงจวิ้นอ๋อง พวกเราได้ไปสอบถามมาแล้ว! แต่ทางโรงประมูลหวางเฉิงบอกมาว่าเป็นความลับของลูกค้า เช่นนั้นจึงพูดออกมาไม่ได้! ข้าคิดว่านางน่าจะเอาสมบัติอะไรบางอย่างมาค้ำประกันเอาไว้ โรงประมูลหวางเฉิงถึงได้ปล่อยนางออกมาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้”
ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวว่า “ข้าดูถูกนางมากเกินไปแล้วจริง ๆ!”
“เรื่องนี้ไม่อาจปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปได้อีกแล้ว จำเป็นที่จะต้องลงมือให้นางส่งมอบหงส์น้อยตัวนั้นมาให้ได้”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อกลับ
