ใต้ดินจำนวนมากภายในวันเดียว
เมื่อจิ่วเยี่ยเห็นว่ามู่เฉียนซีรู้สึกเป็นกังวลกับเรื่องนี้เล็กน้อย จึงกล่าวกับนางว่า “ซียังมีข้าอยู่!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ท่าน? ฝ่าบาทจิ่วเยี่ย ท่านเพิ่งจะมายังเมืองหงส์ ท่านมีผลึกวิญญาณหงส์แล้วอย่างนั้นหรือ?”
“ต้องไม่มีแน่นอนอยู่แล้ว ข้ามองว่าตอนนี้ท่านจนกว่าข้าเสียอีก จะให้ข้าเลี้ยงดู ท่านว่าข้าพูดถูกหรือไม่?” บนใบหน้าของมู่เฉียนซีเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
จิ่วเยี่ยนิ่งเงียบไป จากนั้นก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ซีกล่าวไม่ผิด ในตัวของข้าไม่มีผลึกวิญญาณหงส์เลยแม้แต่ชิ้นเดียว”
“ข้ารู้อยู่แล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีไว้แล้วกล่าวว่า “ซีบอกจะเลี้ยงข้า เจ้าจะรักษาคำพูดหรือไม่?”
“ข้ามีผลึกวิญญาณหงส์ไม่ขาดมือ เลี้ยงท่านแค่คนเดียว จะต้องเลี้ยงไหวอยู่แล้ว”
“อย่างไรก็ตาม ข้ามีความอยากอาหารเป็นอย่างมาก อยากมากจนอยากที่จะกลืนซีลงไปทั้งตัว ซียังยอมที่เลี้ยงข้าอยู่หรือไม่?”
มู่เฉียนซีมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี “ข้าเสียใจแล้ว ทะ…ท่านขุดหลุมให้ข้ากระโดดลงไป ช่างดีเสียจริงหวงจิ่วเยี่ย!”
ไม่ใช่ว่าเพิ่งหัวเราะเยาะว่าเขายากจนอย่างนั้นหรือ? ไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกแก้แค้นกลับทันทีเช่นนี้
“ใน
