วดไปทั่วทั้งตัวจนขยับเขยื้อนตัวไม่ได้
“หวงจิ่วเยี่ย เหอะ! หาเหตุผลมารังแกข้า สะใจเจ้าแล้วใช่หรือไม่!”
แม้จะไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง แต่มู่เฉียนซีก็อ้าปากออกแรงกัดแขนของเขาอย่างแรง
“ซีตื่นแล้ว ข้าไม่ได้สะใจอย่างที่ซีว่า!”
“เจ้า…เจ้าอยู่ห่างจากข้าไกล ๆ หน่อย!” มู่เฉียนซีถลึงตาจ้องมองเขาพลางกล่าว จากนั้นก็ไม่อยากกล่าววาจากับเขาอีก
จิ่วเยี่ยก้มหน้าจูบหน้าผากมู่เฉียนซี ก่อนจะกล่าวว่า “เผ่าหงส์ค่อนข้างลึกลับซับซ้อน ข้าจะกลับไปอีกสักครั้ง สั่งให้จื่อโยวจัดการเรื่องบางให้เรียบร้อย ไม่นานข้าจะกลับมา ซีพักผ่อนก่อนเถอะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “เผ่าเทพยับยั้งสถานที่แห่งนี้ได้อย่างลึกลับมาก คงจะไม่เป็นอันตรายต่อเจ้ากระมัง!”
จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ก็แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เท่านั้น!”
ทางด้านของจื่อโยวร้อนอกร้อนใจจนแทบจะเอาหัวชนกำแพงอยู่แล้ว “เยี่ยนี่ก็จริง ๆ เลย ไปตั้งนานแล้วยังไม่กลับอีก ได้เจอคนงามแล้วก็กลับมาได้สักทีสิ ยังจะเล่นผีผ้าห่มกันอยู่อีก กว่าจะกลับ เหตุทำถึงได้ทำตัวเช่นนี้นะ!”
“ได้เบาะแสของคัมภีร์หมื่นคำสาปมาแล้วไม่อาจชักช้าได้ พาคนงามมามันก็เหมือนกัน เหตุใดถึงได้อยู่ในมิตินั้นอีกล่ะ!”
“เจ้าพูดมา
